ตันก๋งออกจากค่ายของโจโฉ มุ่งหน้าลงใต้ไป
เดินทางราวสิบเจ็ดสิบแปดลี้ ฟ้าใกล้พลบค่ำ
ตันก๋งรั้งม้าหยุดอยู่ใต้ต้นหลิวที่ห้อยกิ่งริมทาง เห็นตะวันสีแดงฉานกำลังลาลับขอบฟ้า สาดแสงทาบลงบนเนินเขา แม่น้ำ ผืนนา และป่าพงไพรใกล้ไกล ย้อมทุกสิ่งให้เป็นสีโลหิต
เห็นภาพนี้แล้ว เขาพลันรู้สึกสะท้อนใจ คิดว่า “ยามนี้กุนจิ๋วของข้า ก็ไม่ต่างจากแผ่นดินกลางแสงทิวาที่อาบย้อมด้วยเลือดนี้เลย ผ่านการรุกรานของเหล่าทรราชโจรนับครั้งไม่ถ้วน แผ่นดินเวิ้งว้างนับพันลี้ ทุ่งนากว้างร้างรก เกลื่อนกลาดไปด้วยบาดแผล ราษฎรตกทุกข์ได้ยาก ผู้คนร่ำไห้หิวโหยทนหนาว ยอมขายลูกขายหลาน สภาพอเนจอนาถถึงขีดสุดแล้ว จำต้องมีเจ้าผู้ทรงธรรมมาช่วยกอบกู้เท่านั้น มิฉะนั้น ยามเมื่อตะวันดับสิ้นแสง ก็จะต้องร่วงหล่นสู่รัตติกาลอันมืดมิด ไม่อาจรู้ได้เลยว่ายังจะต้องทนทุกข์มากขึ้นอีกสักเพียงใด!
“เดิมทีข้าคิดว่าโจเมิ่งเต๋อจะสามารถสร้างความสงบสุขแก่กุนจิ๋วของข้าได้ แต่ข้ากับอวิ๋นเฉิงนั้นช่างตาบอดเสียจริง มองผิดไปถนัด! เขาเองก็หาใช่ใครอื่น เป็นเพียงคนเห็นแก่ตัวผู้อีกผู้หนึ่ง ในยามนี้ ผู้ที่สามารถปกปักรักษากุนจิ๋วของข้าได้ ยังจะมีผู้ใดอีกเล่า?”
หัวเมืองส่วนใหญ่ในกุนจิ๋วตกไปอยู่ในกำมือของซุนเจินแล้ว หัวเมืองที่ยังเหลืออยู่ก็มีเพียงจี้อิน เฉินหลิว และตังกุ๋น จี้อินนั้นตกอยู่ในอันตรายสุดขีด ตัวเจ้าเมืองอู๋จือก็หาใช่ผู้มีความสามารถ หัวเมืองนี้มิอาจพึ่งพาได้ ตังกุ๋นก็เป็นเขตอิทธิพลของโจโฉ ไม่จำต้องเอ่ยถึง เมื่อเป็นเช่นนี้ ก็เหลือเพียงเฉินหลิวหนทางเดียวเท่านั้น
ตันก๋งคิดว่า “เจ้าเมืองเฉินหลิวเตียวเม่งเจียกมีปณิธานอันไกลโพ้น คารวะผู้มีความสามารถและอ่อนน้อมต่อผู้รู้ เฉินหลิวเป็นเมืองใหญ่ เมื่อครั้งรุ่งเรืองมีประชากรแปดเก้าแสนคน บัดนี้กุนจิ๋วแม้จะวุ่นวาย แต่เฉินหลิวแทบไม่ถูกภัยสงคราม พลังเก่ายังคงอยู่ ข้าอาจไปหาเตียวเม่งเจียก ช่วยเขาปกป้องแผ่นดินกุนจิ๋วของเรา”
เมื่อกำหนดหนทางข้างหน้าแล้ว ตันก๋งก็ไม่รอช้าอีก ตีม้าเดินทางต่อ มุ่งตรงไปยังเฉินหลิว
เดินทางจนตะวันลับฟ้า ก็หาหมู่บ้านใกล้ ๆ สักแห่ง แล้วขอพักค้างแรม