กองกำลังของจางจวิ้นและจ้าวฉ่งทั้งสองหน่วย ถูกซุนเซ็กตีแตกพ่ายดังที่หลี่เซี่ยงคาดการณ์ไว้
จางจวิ้นถูกจับเป็นเชลย
จ้าวฉ่งเห็นว่าสถานการณ์ไม่ดี จึงรีบนำกองกำลังของตนถอนตัวจากสมรภูมิ หนีกลับไปยังอำเภอจี้เอี๋ยงในแคว้นเฉินหลิว แล้วส่งคนไปแจ้งข่าวแก่เตียวเมาโดยไม่พัก
ทว่าสิ่งที่หลี่เซี่ยงคาดไม่ถึงคือ ซุนเซ็กกลับปฏิบัติเช่นเดียวกับบิดาของเขา ซุนเกี๊ยน ที่ไม่ยึดอำเภออวี่ คือมิได้มีแผนจะครองอำเภอยวนจวี้ เมื่อยกพลเข้าเมืองแล้วเห็นว่าเจ้าเมืองยวนจวี้รักษาการณ์อยู่ในเมืองชั้นใน ซุนเซ็กจึงไม่ตีต่อ พร้อมกล่าวชมว่า 'เจ้าเมืองยวนจวี้ผู้นี้ จงรักภักดีต่อหน้าที่ เป็นขุนนางที่ดี' จากนั้นปล่อยให้ทหารออกปล้นสะดมในอำเภอ แล้วจึงถอนทัพกลับไป
เจ้าเมืองยวนจวี้ไม่รู้ว่าหลี่เซี่ยงและเหลียงขุยแอบหนีไปแล้ว ครั้นได้รับรายงานกะทันหันว่าทหารอิจิ๋วบุกเข้าเมือง ก็อ้าปากค้างด้วยความตกใจกลัวแทบสิ้นสติ คิดว่าชีวิตคงไม่รอด แต่ไม่คาดคิดว่าซุนเซ็กจะปล่อยเขาไปง่ายๆ จึงเปลี่ยนเป็นดีใจสุดขีด ร้องว่าเคราะห์ดีนัก รีบเขียนหนังสือส่งให้ขุนนางคนสนิทนำไปให้ติ้งเถา ด่าว่าหลี่เซี่ยงและเหลียงขุยอย่างหนักว่าทั้งสองกลัวศัตรูดุจพยัคฆ์ ถึงขั้นทิ้งเมืองหนีไป โชคดีที่ 'ขุนนางผู้น้อยกล้าหาญปราบโจร นำหน้าทหารเข้าต่อสู้ จึงขับไล่ซุนเซ็กแตกพ่าย รักษาอำเภอยวนจวี้ไว้ได้' ดังนี้
อู๋จือเจ้าเมืองจี้อินเมื่อได้รับฎีกาของเขาแล้ว ย่อมยากจะรู้ได้ว่าจริงเท็จเพียงใด ด้านหนึ่งก็ปวดใจที่จางจวิ้นสูญหายไป ด้านหนึ่งก็รวบรวมกำลังใจ เขียนตอบเอกสารราชการให้เจ้าเมืองยวนจวี้ผู้เป็นขุนนางดีคนนี้ เป็นการให้กำลังใจเขายิ่งนัก และกล่าวยกย่องเป็นอย่างมาก