ฝ่ายลิโป้มีคำสั่งเร่งด่วนไปถึงเตียวเลี้ยว ให้ถือโอกาสที่สะพานชักประตูทิศตะวันตกของเอี๋ยนเซี่ยนถูกหย่อนลง และประตูเมืองทิศตะวันตกยังไม่ปิด นำทัพเข้าตีเมืองทันที
เตียวเลี้ยวได้รับคำสั่งแล้ว แต่เกิดลังเลใจ หันไปกล่าวกับนายทหารข้างกายว่า “ซุนบุ๋นไท่เป็นคนรู้จักใช้กำลังทหาร อีกทั้งเวลานี้เขาก็อยู่ในเมืองเอี๋ยนเซี่ยน อย่างไรเสียก็คงไม่เปิดประตูเมืองง่าย ๆ และเปิดช่องโหว่ใหญ่หลวงให้กับกองทัพเราเป็นแน่”
นายทหารผู้ติดตามถามว่า “ท่านแม่ทัพหมายความว่าอย่างไรขอรับ?”
“ข้าสงสัยว่า สะพานชักและประตูเมืองนี้ จะเป็นซุนบุ๋นไท่จงใจหย่อนและเปิดเอาไว้หรือไม่?”
นายทหารผู้ติดตามกล่าวว่า “ท่านแม่ทัพสงสัยว่านี่เป็นแผนลวงล่อของซุนบุ๋นไท่หรือขอรับ?”
“ข้าสงสัยเช่นนั้นจริง”
นายทหารผู้ติดตามกล่าวว่า “แต่ว่าท่านแม่ทัพ เมื่อครู่ท่านส่งกองแยกไปช่วยเหลือโกซุ่นและโกหง่า กองของซุนบุ๋นไท่ในเมืองเอี๋ยนเซี่ยนก็คงไม่อาจนั่งดูเฉยได้ ฉะนั้นซุนบุ๋นไท่ย่อมต้องส่งทหารออกเมืองไปสกัดขวาง! และเมื่อจะส่งทหารออกเมืองไปสกัดขวาง เขาก็จำต้องเปิดประตูเมือง หย่อนสะพานชักโดยธรรมชาติ ท่านแม่ทัพ นี่ก็ย่อมสมเหตุสมผลขอรับ”
“ถึงจะว่าดังนั้นก็เถิด แต่ม้าศึกที่ออกจากเมืองมีเพียงสามร้อยสองร้อยเท่านั้น เป็นทหารม้าออกจากเมืองก็เคลื่อนที่รวดเร็ว และจำนวนก็น้อย หากเป็นเช่นนี้สะพานชัก ประตูเมืองถึงจะหย่อนและเปิด ก็ไม่ควรจะยกและปิดได้เชื่องช้าถึงเพียงนี้!”
คำกล่าวของเตียวเลี้ยวนั้นไม่ผิด สะพานชักและประตูเมืองนอกกำแพงทิศตะวันตกของเอี๋ยนเซี่ยน ถูกยกและปิดอย่างเชื่องช้าเหลือเกิน ทหารม้าสามร้อยที่ออกเมืองนั้นข้ามคูเมืองไปนานแล้ว แต่สะพานชักยังไม่ถูกยก ประตูเมืองยังไม่ปิด ไม่ว่าจะมองอย่างไรก็ชวนพิรุธ
นายทหารผู้ติดตามกล่าวว่า “ท่านแม่ทัพกล่าวถูกต้อง เช่นนั้น ท่านแม่ทัพควรรีบส่งคนกลับไปค่าย แจ้งข้อสงสัยนี้แก่ท่านลิโป้หรือไม่ขอรับ?”