นี่คือบทอัปเดตที่สองของเมื่อวาน
——
สองวันต่อมา ซุนเจินมิได้ย่างเท้าออกจากจวนเลยแม้แต่ก้าวเดียว นอกจากนำเตียวหยุนและคนอื่น ๆ ไปค่ายทหารเที่ยวหนึ่งแล้ว ยังเชิญเตียวหยุนกับเหยียนเหมิ่งมาที่เรือนหลังเพื่อรำลึกความหลังอย่างออกรสสองวันติด แม้เพราะเตียวหยุนปฏิเสธอย่างนอบน้อมจึงมิได้จัดงานเลี้ยงใหญ่โต ทว่าก็ตั้งโต๊ะอาหารในครอบครัวเล็ก ๆ สองค่ำคืน โดยมีเฉินจื่อกับถังเอ๋อร์ลงครัวปรุงกับข้าวด้วยมือตนเอง ด้านพิธีการนั้นย่อมเทียบไม่ได้เลยกับงานเลี้ยงทางการ แต่ด้านน้ำใจไมตรีกลับทวีหนักหน่วงกว่านัก
ต่งจือเพิ่งได้พบหน้าซุนเจินเป็นครั้งแรก และต้องมนตร์เสน่ห์ที่ซุนเจินเปิดอกต้อนรับผู้คน ไม่ถือตัวและเป็นกันเองจนหมดใจ เขากล่าวกับเตียวหยุนเป็นการส่วนตัวว่า “ท่านซุนช่างเป็นวีรบุรุษแท้! ทั้งที่เป็นเชื้อสายตระกูลใหญ่ มีตราเงินแพรแถบเขียว ดำรงตำแหน่งสูงถึงจงเว่ยแห่งแคว้น ในบัญชามีเสือหมาป่ารายล้อม จวนชานก็เปี่ยมด้วยผู้คนมากความสามารถ วัยหนุ่มฉกรรจ์ก็สมปรารถนา คุณความดีเด่นสะเทือน แต่กลับไม่โอ้อวดตน กลับยกย่องผู้อื่นและถ่อมตนไว้ บุคคลเช่นนี้ ชั่วชีวิตนี้ข้าเพิ่งเคยพบ!”
อย่าว่าแต่จงเว่ยขั้นเทียบสองพันต้านเลย แม้แต่พวกขุนนางขั้นร้อยต้านตามอำเภอที่ต่งจือเคยพบมา หากเอ่ยถึงความถ่อมตนอ่อนน้อมแล้ว ก็หาใครเทียบซุนเจินได้สักคนไม่ ในยุคสมัยนี้ กระทั่งระหว่างบัณฑิตตระกูลสูงศักดิ์กับตระกูลเย็นที่ต่างเป็นผู้ศึกษาตำรา ก็ยังมีหงโกวที่มิอาจก้าวข้ามได้ ยิ่งกล่าวถึงระหว่างตระกูลสูงศักดิ์กับพวกนักเลงหัวตลาดระดับล่างสุดแล้วไซร้ พวกนักเลงหัวตลาดอย่างต่งจือ ต่อให้มีกำลังวังชาอยู่บ้าง หากถูกคฤหาสน์สูงศักดิ์ตระกูลใหญ่เพ่งมอง ปรนนิบัติให้เป็นแขกรับใช้ ก็หาได้ต่างอะไรกับการเลี้ยงสุนัขดุร้ายสักตัวหนึ่งเลย ล้วนมิได้รับความนับถือที่ควรแก่ตัว ถึงแม้จะให้ความนับถือบ้าง ก็เป็นเพียงความนับถือที่แฝงปมเด่น วางท่าสูงส่ง และจับจดด้วยมารยาเท่านั้น
ซุนเจินหามิได้เป็นเช่นนั้น