อวี้จิ้นนั่งคุกเข่าอยู่บนเสื่อ ขมวดคิ้วกล่าวว่า “โจมตีมาสองวันแล้ว พวกโจรกลับเอาแต่หมอบอยู่ในเมือง ใช้ค่ายนอกเมืองเป็นเขาแก้วค้ำจุนกัน คอยตั้งรับอย่างเดียว บัดนี้จะว่ากันไป แม้ยกเข้าโจมตีหนักหน่วงอีก เกรงว่าชั่วเวลาอันสั้นก็ยากจะตีเมืองนี้แตกได้ ไม่ทราบว่านายกองจะมีอุบายดี ๆ รับมือหรือไม่”
เมื่อเทียบกับบุนเพ่งที่หลังจากเข้ามาอยู่ใต้บังคับบัญชาของซุนเจิน ก็ได้รับมอบหมายให้นำทัพออกศึกอยู่ภายนอกเสมอมา อวี้จิ้นแม้จะเข้ามาอยู่ใต้บัญชาของซุนเจินมานานไม่น้อยเช่นกัน ทว่าประสบการณ์ด้านการทหารและการศึกของเขา ก็เป็นดังที่ซุนเจินว่าไว้จริง ๆ คือสู้บุนเพ่งไม่ได้ อีกทั้งถึงจะเพิ่งร่วมรบเคียงบ่าเคียงไหล่กับบุนเพ่งมาได้เพียงสองวัน ทว่าการศึกตีเมืองตลอดสองวันนี้ ก็ทำให้อวี้จิ้นรู้จักตัวตนของบุนเพ่งดีขึ้น นับว่าควรแก่คำว่าเก่งกาจทั้งบุ๋นและบู๊ แม้จะอายุยังน้อย แต่มิอาจดูแคลนได้ ด้วยเหตุนี้ เขาจึงทำตามคำสั่งของซุนเจิน ปฏิบัติต่อบุนเพ่งด้วยความนอบน้อม ไต่ถามความคิดเห็นของอีกฝ่ายก่อนเป็นอันดับแรก
บุนเพ่งกล่าวว่า “ข้านึกว่าขวัญกำลังใจของข้าศึกบัดนี้ตกต่ำแล้ว กองทัพหลักของเราก็อยู่แค่เอื้อม น่าจะยิ่งสร้างแรงกดดันแก่พวกมัน เมืองโลหยางน่าจะตีได้โดยง่าย เหตุนี้ท่านกับข้าจึงรวมกำลังกันเข้าโจมตีอย่างหนักหน่วงถึงสองวัน แต่บัดนี้เมื่อมองดู กลับพบว่าข้าศึกกลับถูกหยางหงปลุกเร้าขวัญกำลังใจขึ้นมาได้ ยังสามารถต้านทานศึกได้อีก หากยังคงตีตะลุยต่อไป เมืองโลหยางก็ตีแตกได้ยากยิ่ง ในความเห็นของข้า บัดนี้ควรใช้กลอุบายเอาชัย