เหยาเซิงยังอยู่ที่อำเภอเซียงกั๋ว คงต้องรอถึงวันพรุ่งนี้ คืนนี้จึงจำเป็นต้องพักแรมที่ศาลาซูเหรินก่อนหนึ่งคืน
เมื่อล่วงเข้าสู่เขตการปกครองของศาลาซูเหริน ม่านราตรีก็ปกคลุมทั่วแผ่นดิน
สายลมเย็นยะเยือกพัดวูบหนึ่ง ต้นไม้สองข้างทางส่งเสียงซ่า ซุนเจินแหงนหน้าขึ้นดูท้องฟ้า หันซ้ายขวาแลทุ่งนา ผืนน้ำใกล้ และขุนเขาไกลใต้เงาจันทร์ ล้วนเลือนราง มองเห็นเพียงเค้าโครง ทั่วทุกทิศเงียบสงัด ใบไม้แห้งปลิดปลิวไปตามแรงลม บ้างร่วงหล่นลงบนพื้นดิน บ้างตกลงบนเสื้อผ้าและบนหลังม้าของผู้เดินทางในยามราตรี ช่างอ้างว้างเดียวดายยิ่งนัก เมื่ออยู่บนเส้นทางอันว่างเปล่า ซุนเจินก็นึกถึงครั้งวัยเยาว์ขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว ยามที่เขาเพิ่งมาถึงยุคสมัยนี้ครั้งแรก ทุกสิ่งล้วนแปลกตา หวาดหวั่นใจจนยากจะหลับในยามค่ำคืน มักจะหยิบเสื้อคลุมแล้วออกไปยืนกลางดึกใต้ต้นไม้ในลานบ้าน ยามนั้น ถังเอ๋อร์จะมาปรากฏกายอยู่ข้างกายเขาเสมอ เอ่ยวาจาอ่อนหวานอบอุ่น แม้เรื่องในใจยากที่จะเล่าสู่ให้นางฟัง ทว่าก็มอบความปลอบประโลมใจให้เขาอย่างใหญ่หลวง
เขาหันกลับไปยิ้มกล่าวกับซุนฮิวว่า “ก๋งตัด(1) กลางคืนสงัดเสียงคน สายลมสารทพัดใบไม้เสียดสอดเข้ากระจ่างหู ข้าจำได้ว่าตอนเด็กเจ้ามักชอบฟังเสียงลมพัดใบไม้กลางดึกเงียบงัน และยังเคยถามพี่ชายข้าว่านี่คือ ‘คีตสวรรค์’ หรือไม่... ตอนนี้ยังชอบฟังอยู่อีกหรือไม่?”
ซุนฮิวหัวเราะขึ้น ตอบว่า “กลางวันอึกทึกครึกโครม มีเพียงกลางคืนจึงจะสงบ ในราตรีสงัดฟังเสียงลมพัดใบไม้ดังราวกับเสียงผิวปากเลื่อนลอย สิ่งใดเล่าจักปลอบประโลมหัวใจคนให้สงบได้ ยิ่งไปกว่านี้!” เขาถอนหายใจเฮือกหนึ่ง กล่าวว่า “เพียงแต่บัดนี้อายุมากขึ้นแล้ว แทบจะไม่มีช่วงเวลาอันสงบง่ายดายเช่นครั้งวัยเด็กอีกแล้ว!”
ซุนเจินลอบคิดในใจ “นี่ก็คือความกลัดกลุ้มเมื่อยามเติบใหญ่สินะ”