ข่าวดีจากเมืองไกลนี้ล่วงรู้จากสาสน์ในกิจิ๋ว
สาสน์จากกิจิ๋วที่ซุนเจินรอคอยมานาน ในที่สุดก็มาถึง ทว่าไม่ใช่สารของสิมโพ่ย แต่เป็นสหายของหานตานหรงผู้หนึ่งเขียนมาให้เขา เนื่องจากในสารมีเนื้อหาเกี่ยวกับความเปลี่ยนแปลงของสถานการณ์ในกิจิ๋วช่วงนี้ ฉะนั้น หลังจากหานตานหรงอ่านแล้ว จึงคัดลอกเนื้อหาออกมา ส่งต่อไปยังจวนเจ้ามณฑล ซีจื้อไฉและซุนฮิวรับผิดชอบงานด้านการทหารโดยรวม ทั้งสองอ่านแล้ว ก็รีบเข้าไปพบซุนเจินเพื่อรายงานให้ทราบ
ข่าวดีนี้คือ กองซุนจ้านให้เถียนไข่นำทหารราบและม้าศึกกว่าหมื่นนายรุดหน้าเข้าตั้งมั่นที่แถบหยางซิ่นและเล่อหลิงในปุดไฮกุ้น และยังนำทหารราบม้าศึกสองหมื่นด้วยตนเองข้ามแม่น้ำจวี้หม่าลงใต้ เข้าสู่แถบฟ่านหยางในโตวกุ้น
ซุนฮิวยิ้มแล้วกล่าวแก่ซุนเจินว่า “แปะกุยเคลื่อนทัพลงใต้ ซุนโหวก็หมดกังวลศึกภายนอกแล้ว! ใต้เท้าก็จะได้ถือโอกาสนี้บริหารปกครองอย่างสงบ”
ซีจื้อไฉกล่าวแก่ซุนเจินว่า “ที่อ้วนเสี้ยวได้กิจิ๋วมาง่ายดุจพลิกฝ่ามือ ความดีความชอบนั้นแท้จริงอยู่ที่แปะกุย แต่ครั้นแคว้นตกเป็นของอ้วนเสี้ยว แปะกุยกลับไม่ได้อะไรเลย คาดว่าเขาย่อมเก็บกดโกรธแค้นมานานแล้ว เมื่อปีก่อนเขาปราบปรามโพกผ้าเหลืองที่ตงกวงได้อย่างราบคาบ ยึดรถศึก เสื้อเกราะและสิ่งของทรัพย์สินมหาศาล อำนาจจึงแผ่ไพศาลขึ้น มาบัดนี้ในที่สุดก็ระดมพลสองทาง จะมาทวงแค้นที่ถูกอ้วนเสี้ยวหลอกลวง” พลางหัวเราะอีกว่า “ทั้งยังจะกลืนกินกิจิ๋วด้วย”