ส่งทูตไปเป็นพันธมิตรกับกองซุนจ้าน เพื่อจะได้สู้รบทางทหารกับอ้วนเสี้ยวและพรรคพวก นี่คือภารกิจใหญ่ลำดับที่สองที่ซุนเจินต้องจัดการ
ตอนแรกส่งซุนเฉินกับเตียวอิกไปแล้ว จากนั้นก็ส่งเทียกายกับขันยงไป ทั้งสองเรื่องเร่งด่วนล้วนจัดการแล้ว ที่เหลือก็ดูว่าซุนเฉิน เทียกาย และคนอื่นๆ จะบรรลุภารกิจได้สำเร็จหรือไม่
นอกจากภารกิจใหญ่สองอย่างนี้ ยังมีอีกสองเรื่องที่ต้องให้คนไปทำ
เมื่อเทียบกันแล้ว สองเรื่องนี้ไม่เร่งด่วนนัก เป็นเรื่องเกี่ยวข้องกับการพัฒนาต่อไป
หลังจากส่งเทียกายกับขันยงไปแล้ว วันรุ่งขึ้นซุนเจินก็เรียกเหยาเซิงมา
เหยาเซิงเมื่อครั้นรู้จักกับซุนเจินที่กิจิ๋วนั้น อายุเพิ่งสามสิบต้นๆ ปีนี้ก็ล่วงสี่สิบแล้ว นับแต่ติดตามซุนเจินไปเมืองกังเหลงจนถึงบัดนี้ เขาได้รับหน้าที่ด้านกสิกรรมเป็นหลัก จากแรกเริ่มเป็นข้าหลวงตรวจไร่นา (ตู๋เถียนสื่อ) มาถึงปัจจุบันเป็นเจ้ากรมกสิกรรม (เตียนหนงเซี่ยวเว่ย) ควบคุมดูแลไร่นาในอาณัติของซุนเจิน ร่วมกับเจียงฉินและเจ่าจือเป็น “ยุ้งฉาง” หลักของพลเรือนและทหาร
แม้จะดูแลงานกสิกรรม ก็ไม่เห็นเขามีท่าทีมอมแมม ทั้งยังไม่เห็นผิวคล้ำแดดเลย
นี่หาใช่เพราะเขาไม่ขยันขันแข็งในหน้าที่ หากแต่เป็นเพราะนิสัยฟุ่มเฟือยของเขา ซุนเจินได้ยินมาจากคนเบื้องล่างมานานแล้วว่า ทุกครั้งที่เขาไปถึงท้องนา ตราบใดที่แดดกล้า ก็ต้องมีคนคอยกางร่มบังแดดให้หลายคน แถมยังเปลี่ยนเครื่องแต่งกายวันละสามครั้ง ต่อให้อยู่ในท้องนาตลอดวัน เสื้อผ้าก็ปราศจากธุลีดิน
เหยาเซิ่งมาถึงโถงใหญ่ กล่าวแก่ซุนเจินด้วยรอยยิ้มว่า “ท่านนายท่าน วันนี้เหตุใดจึงมีเวลาว่าง เรียกข้าน้อยมาพบเล่า”
ซุนเจินฟังก็รู้ทันทีว่า เขากำลังตัดพ้อที่ตนหลายวันมานี้ไม่ได้เรียกเขาเข้าวังมาพบ จึงยิ้มพลางว่า “หลายวันนี้ยุ่งอยู่บ้าง มิอาจหาเวลามาดื่มกับเจ้าได้ รอวันหน้าจะชดใช้ให้” จากนั้นจึงกล่าวแก่เขาว่า “ที่เรียกเจ้ามาวันนี้ เป็นเพราะมีเรื่องสำคัญ”
เหยาเซิ่งได้ยินซุนเจินว่าเป็น ‘เรื่องสำคัญ’ จึงปรับสีหน้าให้เคร่งขรึมขึ้นเล็กน้อย กล่าวว่า “ท่านโปรดว่า”