ขันยงและกุยแกเป็นเพื่อนบ้านกัน ขันยงเป็นคนปล่อยอารมณ์ตามสบาย มีรสนิยมใกล้เคียงกับเล่าปี่ ทั้งยังโปรดปรานดนตรี เมื่อหยุดพักอยู่บ้าน ในเรือนของเขามีการขับร้องฟ้อนรำไม่ขาดสาย กุยแกแม้จะไม่ค่อยกลับมาพักที่หมู่บ้านอู๋ถงลี่ แต่ก็ทราบเรื่องนี้ดีอยู่แล้ว เขาตอบว่า “ดนตรีขับร้องฟ้อนรำ ไม่ใช่สิ่งที่ข้าชื่นชอบ”
ซุนเจินถามด้วยความสนใจว่า “สิ่งที่เจ้าชื่นชอบคือสิ่งใดเล่า”
“สุราเลิศรสกับสตรีงาม นั่นคือสิ่งที่ข้าสุขใจ”
ซุนเจินหัวเราะลั่น เอ่ยว่า “ในเมื่อโปรดสุราเลิศรสและสตรีงาม เหตุใดจึงนอนอ่านหนังสืออยู่แต่ผู้เดียวเล่า”
“ไม่กล้าปิดบังนายท่าน เมื่อคืนที่บ้านอวี้หลาง ข้ากับอวี้หลางและสหายทั้งหลายดื่มสุราจนถึงรุ่งสาง ที่จริงดื่มมากเกินไป จนบัดนี้ยังทรงพิษสุรา ถึงอยากดื่มก็ดื่มไม่ไหว”
ซุนเจินหัวเราะใหญ่อีกครั้ง นั่งขัดสมาธิบนเตียง แล้วส่งสัญญาณให้กุยแกหยิบหนังสือที่เขาเพิ่งอ่านอยู่ส่งให้ วางลงบนตัก ก้มมองดู กลับไม่ใช่คัมภีร์โบราณ หรือหนังสือทั่วไป แต่เป็นรายงานข่าวกรองของเจ้เป่ยและกุนจิ๋วที่กองบัญชาการรวบรวมไว้ กุยแกกับสวีจั๋วเป็นขุนนางสังกัดที่ทำการกองบัญชาการ ตำแหน่งเป็นรองเพียงอวี๋นซุยกับซวนคาง มีหน้าที่วางแผนการทหาร ดังนั้นทั้งสองจึงสามารถขอตรวจดูม้วนเอกสารลับเช่นนี้ได้ทุกเมื่อ
ซุนเจินชายตามองไปยังกุยแก ก่อนจะหัวเราะอีกครั้ง ชูหนังสือราชการม้วนนี้พลางเอ่ยว่า “ฮองเฮา ข้ามาเยือนบ้านเจ้าครานี้ ประการหนึ่ง ตั้งแต่เจ้าย้ายเข้ามาอยู่ในหมู่บ้านนี้ ข้ายังมิเคยแวะเวียนมาเลย จึงถือโอกาสมาเยี่ยมเยียนในวันนี้ ประการต่อมา ก็ด้วยเรื่องนี้เป็นแน่!” พลางส่งหนังสือราชการคืนให้แก่กุยแก กล่าวยิ้มๆ ว่า “หาได้คาดคิดไม่ว่าเจ้าจะเตรียมการไว้เรียบร้อยแล้ว”
ศึกเคลื่อนพลเข้าโจมตีกองทัพโพกผ้าเหลืองแห่งเจ้เป่ยครานี้ ให้งักจิ้นเป็นผู้บัญชาการ ซุนเจินหมายใจจะใช้กุยแกเป็นที่ปรึกษากองทัพ
กุยแกเอ่ยว่า “ศึกเจ้เป่ยครานี้ หากต้องการผู้ช่วยราชการศึก วางแผนกลอุบายแล้ว ไยเลยจะหาผู้ใดเหมาะสมไปกว่าใต้เท้า1ได้ นายท่านต่อให้ไม่เอ่ย ข้าก็ย่อมทราบดี”