กลับถึงวิลล่า เจียงจือเซี่ยก็ง่วงจนเปลือกตาแทบปิด
ลู่เจวี๋ยคลำทางออกจากทางเดินมา "องค์หญิง..."
"ทำไมเจ้ายังไม่นอน?" นางดูเวลา ใกล้ตีสองแล้ว
ลู่เจวี๋ยไม่ตอบ
นางยกกล่องเค้กเขย่าให้ดู "ดูสิ ของอร่อยที่สัญญาว่าจะเอามาให้ แต่วันนี้ดึกเกินไป พรุ่งนี้ค่อยกิน"
ลู่เจวี๋ยได้กลิ่นหอมหวาน พยักหน้าอย่างเงียบๆ
องค์หญิง... ไม่ได้มองเขาเป็นทาสจริงๆ ด้วย
เจียงจือเซี่ยวางเค้กในตู้เย็นอัจฉริยะ แล้วจูงมือเขา "ไปสิ เจ้ากลับห้องไปพัก ข้าเองก็เหนื่อยจะตายแล้ว"
ลู่เจวี๋ยเดินตามอย่างว่าง่าย
เขาเดินตามหลังมาติดๆ แอบดมกลิ่นหอมจากตัวนาง
เหมือนจะยิ่งเข้มข้นขึ้น แต่ทำไม... ถึงปนกลิ่นบุรุษแปลกหน้า?
เจียงจือเซี่ยพาเขามาถึงหน้าห้อง หลังจากเหตุการณ์ช่วงติดสัดคราวก่อน นางก็จัดห้องให้ลู่เจวี๋ยอยู่เดี่ยวๆ
"เข้าไปเถอะ รีบนอนซะ" นางปล่อยมือ
ลู่เจวี๋ยยืนตรงประตู มองนางหมุนตัวจากไป คิ้วขมวดเล็กน้อย
ในเวลาเดียวกัน ที่ตระกูลซู
ซูเฉินเพิ่งเข้าประตู ก็เจอตบฉาดใหญ่
"ผั้วะ——!"
ตำแหน่งเดิม แต่น้ำหนักต่างกัน
ตบจนเขาเห็นดาวพร่างพราย ปากก็ได้รสเลือดทันที
เขาเงยหน้าขึ้นช้าๆ มองไปยังเด็กหนุ่มตรงหน้าที่เชิดหน้า จ้องมองอย่างหยิ่งผยอง
ซูหมิงซวี่ น้องชายต่างบิดาของเขา
ซูหมิงซวี่กอดอก ยกคางมองเขา "กลับมาสักที วันนี้ยั่วยวนองค์หญิงสำเร็จรึยัง?"
ซูเฉินก้มหน้า ไม่ปริปาก
ทั้งที่เมื่อก่อนก็เคยเจอตบแบบนี้มาไม่น้อย ยิ่งกว่านั้นยังเคยถูกเหยียดหยามหนักกว่านี้ แต่มาวันนี้ เขาได้รับคำขอโทษที่จริงใจ