เจียงจือเซี่ยถีบประตูเข้าไป ก็เห็นซูเฉินถูกทิ้งลงบนพื้นอย่างไม่ใยดี
เขาขดตัวแน่น ดวงตาปิดสนิท ริมฝีปากขาวซีดน่าตกใจ
น้ำตาเธอแทบกลั้นไม่อยู่ เกือบไหลรินออกมาอย่างน่าอาย
คนที่อ่อนโยนและอบอุ่นเช่นนี้ ตอนนี้เปราะบางราวกับสัมผัสเพียงนิดก็แตกสลาย
เธอเคยคิดว่าซูเฉินจะถูกทำร้ายอยู่ในตระกูล แต่ไม่เคยคิดเลยว่าเขาจะถึงขั้นนี้
นี่มันเล่นงานกันถึงตายชัด ๆ!
ซูถงเวยเป็นแม่แท้ ๆ ของเขาหรือเปล่า?!
เจียงจือเซี่ยอุ้มคนไม่ไหวเอง จึงตะคอกเรียกคนใช้ตระกูลซูมาสองสามคนด้วยน้ำเสียงดุดัน ทำท่าเหมือนจะแย่งคนแล้วหนีไป
ซูถงเวยและซูหมิงซวี่ที่ตามเข้ามา สีหน้าดำทะมึนถึงขีดสุด
เจียงจือเซี่ยยืนบังคนไว้ข้างหลัง ก่อนจากไปทิ้งท้ายด้วยประโยคเดียว
"ท่านผู้นำตระกูลซูช่างบ้าอำนาจนัก รังแกคู่หมั้นข้า นี่ไม่เห็นราชวงศ์อยู่ในสายตาหรือไร? รอได้เลย!"
พูดจบก็แทรกตัวเข้ารถ รถพุ่งออกไปราวกับลูกธนู
ซูถงเวย: "……" นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย?!
ซูหมิงซวี่มองเจียงจือเซี่ยทะนุถนอมซูเฉินราวกับสมบัติพาออกไปด้วยตาตนเอง กัดฟันแน่นกรามกรอด
เจียงจือเซี่ยใส่ใจสามีเอกถึงเพียงนี้เชียว?!
ต่างจากที่ลูกชายคิด ซูถงเวยแค่ตื่นตระหนกอยู่ครู่หนึ่งก็สงบลง
อย่างไรเสียสถานการณ์ก็เลวร้ายอยู่แล้ว เจียงจือเซี่ยพาตัวไปก็ดีเหมือนกัน
นางมั่นใจว่าซูเฉินฟื้นขึ้นมาก็ไม่กล้าพูดจาเลอะเทือน
……
เจียงจือเซี่ยพาคนไปส่งที่โรงพยาบาลกลางของจักรวรรดิโดยตรง
เธอกรูเข้าไปตะโกนเรียกคน แพทย์และพยาบาลพากันกรูเข้ามาอย่างจ้าละหวั่น