ซูเฉินกำลังนอนราบกับพื้นเย็นเยียบ ร่างกายสั่นเทิ้มไปทั้งตัว
ซูถงเวยมองเหยียดคนชั้นต่ำที่อดีตสามีเอกทิ้งไว้ให้คลานอยู่กับพื้น
"ข้านึกว่าเจ้าจะแน่แค่ไหน หมั้นหมายมาหลายวันขนาดนี้ พระราชวังก็ไม่ส่งคนมารับ เผลอ ๆ คำเชิญของตระกูลซูก็ถูกปฏิเสธกลับทั้งหมด มีเจ้าไปก็ไร้ค่า?"
ซูเฉินทนกับความเจ็บปวดรวดร้าวบนร่าง ก้มหน้าเงียบ
เพิ่งโดนหวดมาหมาด ๆ ไม่มีแรงจะพูดจริง ๆ เลยหลับตาทนเอาดื้อ ๆ
ซูถงเวยเกลียดท่าทางแบบนี้ของเขาที่สุด
เหมือนกับบิดาของเขาที่อาศัยภูมิหลังทางครอบครัวยัดเยียดตำแหน่งสามีเอกให้ตน ภายนอกดูว่าง่าย แต่ลึก ๆ แล้วดื้อรั้นเต็มที่
นางหัวเราะเย็น "ข้าว่าเจ้าถูกองค์หญิงรังเกียจแล้ว อย่างวันนี้ข้าช่วยยกเลิกหมั้นกับราชวงศ์ให้เจ้า แล้วส่งเจ้าไปที่เตียงของหญิงตระกูลเวยเป็นอย่างไร?"
ที่ตระกูลเวยมีหญิงที่ชอบทารุณสามีสัตว์ เป็นที่รู้กันทั่วจักรวรรดิ
ซูเฉินเหมือนไม่ได้ยิน ไม่ขยับเขยื้อน
ซูหมิงซวี่ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ สะบัดแส้ยาว "เฮ้ย คงไม่สลบไปแล้วหรอกนะ?"
แส้ในมือเขาเรียวยาวอ่อนนุ่ม ดูไม่น่าเกรงขาม แต่เป็นเครื่องมือใช้สอบสวนนักโทษของกรมทัพ
มีช็อตไฟฟ้าแรงสูง ฟาดทีเดียวเจ็บจนชักกระตุกไร้ร่องรอย
เห็นซูเฉินแน่นิ่ง เข้าไปจิกผมอย่างหยาบคาย บังคับให้เชิดหน้าขึ้น
ซูเฉินลืมตาขึ้นครึ่งหนึ่ง สายตานิ่งสงบ
ซูหมิงซวี่ยิ้มเหยียด "เสแสร้งทำไม ถ้าหน้าตามันไร้ประโยชน์แล้ว ข้าคืนนี้จะ..."