เมื่อเผชิญหน้ากับคำแซว ซูเฉินก็ยิ้มบาง ๆ "ยังไม่ตายจริง ๆ น่ะสิ"
เขาหันไปกดรหัสที่หน้าตู้ควบคุมอุณหภูมิ หยิบขวดยาหลายหลอดออกมาแล้วยื่นส่งให้
"ของหนึ่งเดือน ใช้หมดค่อยมาเอาใหม่"
หนิงอี้ยื่นมือรับ พลางเงยหน้ามองสำรวจอีกฝ่ายตั้งแต่หัวจรดเท้า
"พลังจิตเสียหายจริงเหรอ?"
ซูเฉินยืนอยู่ข้างโต๊ะ เอาแต่ก้มหน้าก้มตาเขียนอะไรบางอย่าง ตอบรับเบา ๆ แวบหนึ่ง สีหน้าสงบนิ่ง
หนิงอี้เต็มไปด้วยความสงสัย จึงถามตรง ๆ "ทำไมถึงลงมือกับตัวเอง? บ้าจริงเหรอ?"
ที่ข่าวบอกว่าเกิดอุบัติเหตุระหว่างการวิจัย เขาไม่มีวันเชื่อหรอก
ซูเฉินไม่แม้แต่จะเงยหน้า "อย่าถามมากไปกว่านี้เลย"
หนิงอี้จ้องมองท้ายทอยของเขา ลูกตาเหลือบไปมา "ตอนนี้ท่านพักอยู่ในจวนส่วนพระองค์ขององค์หญิงหรือ?"
ถอนหมั้นกันแล้วไม่ใช่หรือ? ยังจะมาอยู่กับสตรีผู้นั้นอีก?
เมื่อเห็นซูเฉินพยักหน้า แววตาของเขาก็เปลี่ยนไปอย่างซับซ้อน
"ท่านคงไม่ได้กับเธอ..."
"เพี๊ยะ!"
แผ่นกระดาษผืนหนึ่งปะทะเข้าเต็มใบหน้าเขา
ซูเฉินหันกลับมาในที่สุด "ดูหน่อยว่าของพวกนี้หามาได้ไหม ข้าต้องการใช้ด่วน"
หนิงอี้ก้มหน้ากวาดตามองแผ่นกระดาษแผ่นนั้น แล้วค่อย ๆ ยืดตัวตรง
โอ้โห เปลี่ยนสไตล์แล้วรึ?
ก่อนหน้านี้ยาที่ซูเฉินใช้ล้วนแต่เป็นยาที่ทำให้ผิวกายของสตรีเน่าเปื่อย ผุพัง แต่ตอนนี้ของที่เขียนบนกระดาษ ล้วนพุ่งเป้าไปที่ประสาทจิตทั้งนั้น
"ให้ซูถงเวยงั้นหรือ? นางใกล้ตายแล้วไม่ใช่รึ?"
น้ำเสียงของซูเฉินราบเรียบ "นางต้องเปลี่ยนวิธีตายเสียหน่อย"
หนิงอี้ฟังแล้วเอียงคอมองเขา "เป็นไง ไม่อยากติดคุกแล้วรึ?"
ก่อนหน้านี้เพื่อที่จะทรมานซูถงเวยให้มากขึ้น ทั้งที่ซูเฉินสามารถถอนตัวได้โดยไม่ทิ้งร่องรอย ดันใช้ยาพิษแบบออกฤทธิ์นาน ตอนนี้จู่ ๆ ก็เปลี่ยนใจกะทันหัน?
ซูเฉินไม่ตอบคำถามนี้
"เจ้าหามาให้ไม่ได้ ข้าจะคิดหาวิธีอื่น"
หนิงอี้ก้มตามองแผ่นกระดาษใบนั้น แล้วค่อย ๆ เก็บมันลงอย่างใจเย็น
"ได้ รอแล้วกัน"
…
ภายในร้านอาหารในย่านตะวันออก เจียงจือเซี่ยเท้าคาง มองฝั่งตรงข้ามอย่างใจจดใจจ่อ
เฉินลี่กำลังเอนกายพิงผัวน้อยของตนอย่างเกียจคร้าน อ้าปากขึ้น แล้วเนื้อผลไม้ชิ้นพอดีคำที่ถูกหั่นไว้ก็ถูกส่งเข้าปาก
เจียงจือเซี่ย "…"