หนิงเหิง ผู้นำตระกูลหนิงนั่งอยู่ในห้องหนังสือ ใบหน้าอ่อนโยน
ได้ยินเสียงฝีเท้า เธอเงยหน้าขึ้น ริมฝีปากประดับด้วยรอยยิ้มบาง ๆ พอดี
“อี้มาแล้วหรือ”
หนิงอี้ก้มศีรษะทำความเคารพ “ท่านแม่”
“นั่งสิ” หนิงเหิงผายมือเชิญ น้ำเสียงอ่อนละมุน “ทางย่านตะวันออกฟื้นฟูเป็นอย่างไรบ้าง?”
“ไม่เลวทีเดียว หลังถูกเผ่ามวนแมลงโจมตี ฟื้นตัวเร็วกว่าที่คาด”
หนิงเหิงเงยหน้ามองเขา แววตาเปี่ยมรักใคร่ “อืม เจ้าจัดการได้ดีมาก เพียงแต่ลำพังเจ้าคนเดียวเหนื่อยเกินไป แม่คิดว่า สู้ยกส่วนหนึ่งของกิจการให้คนอื่นในตระกูลช่วยแบ่งเบา เจ้าจะได้ปลีกมือมา...”
เธอหยุดไปครู่หนึ่ง รอยยิ้มที่มุมปากลึกขึ้น “...ก็ควรคิดถึงเรื่องของตัวเองบ้างแล้ว”
หนิงอี้เข้าใจความหมาย
เขาโค้งมุมปาก เคารพแต่ไม่ห่างเหิน “ท่านแม่ ย่านตะวันออกเพิ่งสงบนิ่ง ตอนนี้ส่งมอบงานจะชวนวุ่นวายได้ง่าย เอาไว้สักพักค่อยว่ากันเถิด”
หนิงเหิงมองเขา ราวกับมารดาหญิงผู้หนึ่งกำลังเป็นห่วงลูก
“อี้ เจ้าเป็นชายระดับ S หากไร้การปลอบประโลมจากหญิง สักวันต้องเกิดปัญหาแน่ แม่เป็นห่วงเจ้า”
หนิงอี้แสร้งยิ้มไม่เปลี่ยน น้ำเสียงว่านอนสอนง่าย “ท่านแม่ ข้ายังอยากทุ่มเทให้ตระกูลอีกสักระยะ ยังไม่มีแผนจะผูกพันธสัญญากับหญิงใดชั่วคราว”
หนิงเหิงมองเขาครู่หนึ่ง หางตาโค้งขึ้น
“ได้ เจ้าดูแลตัวเองแล้วกัน” เธอหยุด ราวกับเพิ่งนึกอะไรขึ้นได้ “จริงสิ พ่อเจ้าเอ่ยถึงเจ้าอยู่สองวัน ไปเยี่ยมเขาหน่อย เขาคิดถึงเจ้า”
หนิงอี้ยืนขึ้น ยังคงว่าง่ายอย่างเคย
“ขอรับ”
เดินออกจากห้องหนังสือ หนิงอี้หยุดอยู่กับที่สองวินาที ก่อนก้าวเท้าไปยังห้องนอนของสามีเอก
ประตูถูกผลักออก ชายผมขาวโพลน ร่างกายค่อนข้างผอม นั่งเหม่ออยู่ริมหน้าต่าง
ได้ยินเสียงฝีเท้า เขาเงยหน้าขึ้น ดวงตาขุ่นมัวฉายแวบหนึ่ง
“อี้!”
หนิงอี้เดินเข้าไป นั่งยองลงตรงหน้า
“ท่านพ่อ”
ชายชราตรวจดูเขาอย่างถี่ถ้วนอยู่พักใหญ่ ก่อนยื่นมือแตะไหล่เขาเบา ๆ