งานเลี้ยงยังคงเป็นเวทีของเหล่าหญิงสาว
เหล่าสตรีสูงศักดิ์รวมตัวกันยกแก้วสนทนา พลางทอดสายตาอยากรู้อยากเห็นไปยังด้านหน้าเป็นระยะ
องค์หญิงสามทรงชุดยาวสีทองอ่อน ข้างกายมีบุรุษแปลกหน้าหลังตรง รอยสักบนใบหน้าเด่นชัดมาก
พวกนางต่างประหลาดใจ องค์หญิงพาทาสนักโทษมาร่วมงานเลี้ยงได้อย่างไร?
เจียงหลินเองก็ไม่พอใจอยู่บ้าง แต่เจียงจือเซี่ยออดอ้อน บอกว่าลู่เจวี๋ยช่วยชีวิตนางไว้ตอนถูกเผ่าแมลงโจมตี มีลู่เจวี๋ยอยู่ด้วยแล้วนางก็สบายใจ เจียงหลินจึงไม่ถือสา
ก็แค่ทาสคนหนึ่ง
เจียงจือเซี่ยวางท่าเป็นองค์หญิงเดินวนโซนด้านหน้าอยู่ครู่หนึ่ง ถือโอกาสที่ไม่มีใครสังเกต หยิบถาดเค้กทั้งถาดหลบออกมา
งานเลี้ยงน่าเบื่อจริง ๆ เหล่าหญิงสาวมารวมตัวกัน นางก็ไม่รู้จักสักกี่คน จะอยู่ต่อทำไม?
ไปนั่งกัดเค้กในสวนหลังบ้านยังดีกว่า
ในอากาศของสวนหลังบ้านลอยกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกไม้
เจียงจือเซี่ยหยิบเค้กชิ้นหนึ่งยื่นให้ลู่เจวี๋ย “ลองชิมเร็ว อันนี้เพิ่งทำเสร็จใหม่ ๆ รสชาติดีกว่าตอนที่ข้ากลับบ้านอีกนะ!”
ลู่เจวี๋ยรับไป กัดคำเล็ก ๆ หนึ่งคำ
“อร่อยไหม?”
“อืม ขอบพระทัยองค์หญิง”
“งั้นกินอีกสิ ข้าเอามาเยอะเลย”
ครีมหวานมันละลายในปาก เขาก็อดไม่ได้ที่จะยกยิ้ม
องค์หญิงทรงป้อนเค้กให้เขามากที่สุดแล้ว อาหารที่เหล่าหญิงสาวโปรดปรานเช่นนี้เมื่อก่อนเขาไม่เคยสนใจ แต่ตอนนี้กลับผูกใจรักลึกซึ้ง
เค้กยังกินไม่หมด ก็มีคนเดินมา
ได้ยินเสียงฝีเท้าแผ่วเบา เจียงจือเซี่ยกับลู่เจวี๋ยหันกลับไปมองพร้อมกัน
เด็กสาวผมสั้นหยิกหน้าตาหวาน ตามหลังเหล่าสามีสัตว์ สองคนเดินเข้ามาในสวนหลังบ้าน เห็นเจียงจือเซี่ยก็ชะงักงันไปตาม ๆ กัน
เฉินลี่กระพริบตาปริบ ๆ