บุรุษผมแดงเอนกายอย่างเกียจคร้านพิงกรอบประตู หางตาที่เชิดขึ้นดูเย้ายวน ทั้งร่างคล้ายจิ้งจอกแสนเสน่ห์ตัวหนึ่ง
ซูเฉินเก็บสีหน้า เอ่ยถามอย่างอ่อนโยนและสุภาพ: "มาแล้วทำไมไม่ส่งเสียง?"
ผู้มาเยือนคือหนิงอี้ ทายาทชายแห่งตระกูลขุนนางชั้นสูงเผ่าหมาจิ้งจอก
หนิงอี้เดินเข้ามาอย่างเฉื่อยชา "ข้าเห็นเจ้ายิ้มให้ก้อนคริสตัลนั่นอย่างเคลิ้มฝัน นึกว่าเจ้าจะเสียสติไปแล้วเสียอีก"
ซูเฉินเก็บคริสตัลใส่ลิ้นชัก "เจ้ามาทำอะไร?"
หนิงอี้ไม่พูดพร่ำทำเพลง ถอดเสื้อนอกออก แล้วหมอบลงบนเตียงคนไข้ข้างๆ "มาโรงพยาบาลจะทำอะไรได้? รักษาแผลน่ะสิ"
ซูเฉินมองตามไป
แผ่นหลังของเด็กหนุ่มเผ่าหมาจิ้งจอกเต็มไปด้วยรอยเฆี่ยน มีทั้งแผลใหม่แผลเก่า โดยไม่มีข้อยกเว้นล้วนมีเลือดซึมออกมา
"นี่เจ้า... ถูกทำโทษอีกแล้ว?"
หนิงอี้หลับตา ส่งเสียงครางในลำคอสองครั้ง "ใส่ยาเถอะ อย่ามาทำเป็นอ่อนไหว ข้ายังดีกว่าเจ้าที่ถูกพ่อเลี้ยงใจร้ายนั่นวางแผนให้ไปผูกพันธสัญญากับหญิงระดับ C ชิ่วๆ..."
ซูเฉินผสมตัวยา แล้วจู่ๆ ก็เอ่ยขึ้น: "นางบอกว่าจะดีกับสามีเอก"
หนิงอี้ลืมตา มองเขาอย่างประหลาดใจ "เจ้าดูคลิปนั่น? แล้วเจ้าก็เชื่อหรือ?" เขาหัวเราะเยาะ "คำพูดของหญิง ฟังแล้วผ่านหูไปก็พอ"
ซูเฉินไม่ตอบอีก
...
เจียงจือเซี่ยจูงมือลู่เจวี๋ยกลับมาถึงเรือนพักตอนที่ฟ้าเริ่มพลบค่ำแล้ว
เพิ่งก้าวเข้าประตู สมองกลบนข้อมือก็ดังขึ้น—เป็นคำขอวิดีโอจากเจียงหวย
หัวใจนางเต้นกระตุกวูบ รีบกดลู่เจวี๋ยให้นั่งลงบนโซฟาในห้องนั่งเล่น
"เจ้าอย่าส่งเสียงนะ อย่าส่งเสียงเด็ดขาด!"