ลู่เจวี๋ยก้มศีรษะเล็กน้อย ไม่รู้ว่าตัวเองทำถูกหรือผิด
เมื่อครู่เขาไม่กล้าใช้แรง มิฉะนั้นอีกฝ่ายคงกระดูกหักไปอย่างน้อยสองซี่
หากองค์หญิงกับบุรุษผู้นั้นแค่ทะเลาะกันชั่วคราว แล้วคืนดีกันทีหลังจะทำอย่างไร?
การล่วงเกินบุรุษที่เจ้านายโปรดปราน จุดจบจะน่าเวทนามาก
มือข้างหนึ่งยื่นมา ลูบขนบนศีรษะเขา
“ทำได้ดี”
หูหมาป่าบนหัวของลู่เจวี๋ยตั้งชันขึ้นทันที
เจียงจือเซี่ยลูบไปตามอารมณ์ รู้สึกเหมือนกำลังลูบสุนัข น่าสนุกดี
ลู่เจวี๋ยหน้าแดงก่ำ แอบก้มศีรษะลงเล็กน้อยให้เธอลูบง่ายขึ้น “เจ้านาย ต้องการให้ข้าทำอะไรอีกหรือไม่?”
เจียงจือเซี่ยถูกเรียกจนอารมณ์หด รีบชักมือกลับอย่างกระอักกระอ่วน “……เจ้าเปลี่ยนคำเรียกนี้ให้ข้าก่อนเถอะ”
นางปรับตัวไม่ได้
ลู่เจวี๋ยไม่เข้าใจ แต่ก็เชื่อฟัง “……องค์หญิง?”
เจียงจือเซี่ยพอใจแล้ว
ครู่ต่อมา นางเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วจูงลู่เจวี๋ยออกจากประตู
ลู่เจวี๋ยสวมหน้ากากที่นางให้เมื่อครู่นี้ ไม่พูดอะไรสักคำ ก้าวตามขึ้นรถลอยฟ้าไป
เจียงจือเซี่ยเป็นห่วงว่าเขาจะสวมรอยสักออกมา แล้วถูกสายตาแปลก ๆ ของผู้คนรอบข้างทำร้ายจิตใจ แต่เด็กหนุ่มกลับเงียบและสวมหน้ากากอย่างว่าง่าย แม้กระทั่งจะไปไหนก็ไม่ถาม
ไม่กลัวนางจะลากเขาไปขายด้วย
ตลอดทางมาถึงโรงพยาบาลกลางจักรวรรดิ
รถลอยฟ้าสีชมพูขององค์หญิงสามสะดุดตาเป็นพิเศษ แพทย์พยาบาลและคนไข้จำนวนไม่น้อยเพียงเห็นรถก็เดาได้ว่าองค์หญิงเสด็จมาด้วยพระองค์เอง อดไม่ได้ที่จะยืดคอมอง
เจียงจือเซี่ยจูงลู่เจวี๋ยลงจากรถ เชิดคางอย่างสง่างาม ก้าวเข้าสู่โรงพยาบาล