แม้บุลการีจะเป็นโรงแรม แต่ร้านอาหารในโรงแรมกลับโด่งดังยิ่งกว่า
การมาเซี่ยงไฮ้ครั้งนี้ เกาเหยียนวางตารางการเดินทางไว้ล่วงหน้าแล้ว
เที่ยงวันนี้จะทานอาหารที่บุลการีและเข้าพักที่นั่น
บ่ายสองโมงไปดูนาฬิกาที่ปาเต็กฟีลิปป์
ซื้อนาฬิกาเสร็จก็ไปช้อปปิ้ง
ตอนเย็นไปบาร์เปิดหูเปิดตา
พรุ่งนี้เช้าไปงานรถยนต์ดูรถ ถ้าถูกใจก็จัดการซื้อเลย
บ่ายๆ นั่งรถไฟความเร็วสูงกลับหนานตู
อีกไม่กี่สิบนาที รถแท็กซี่ก็มาถึงโรงแรมบุลการี
หลังจากเช็กอินและจองโต๊ะอาหารแล้ว ทั้งคู่ก็เข้าห้องไปทำความสะอาดร่างกายอย่างง่ายๆ ก่อนจะจูงมือกันลงมาที่ร้านอาหาร
เพิ่งจะนั่งลง จัวเจียงเยว่ก็ถามเสียงเบา: "ที่นี่ไม่ถูกใช่มั้ย?"
เกาเหยียนพยักหน้า: "ผมจองเซ็ตเมนูชิมโดยเชฟใหญ่ไว้ คนละ 1,688 หยวน บวกค่าบริการ 15 เปอร์เซ็นต์"
"แพงจัง!"
จัวเจียงเยว่แอบแลบลิ้น เธอแม้ฐานะทางบ้านจะดีอยู่บ้าง แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ได้มาใช้บริการสถานที่ระดับไฮเอนด์แบบนี้
"ที่รัก ไม่ต้องห่วง ตอนนี้ผมไม่ขาดเงิน ขี้เกียจกลัวลูกในท้องจะไม่มีค่านม!"
เกาเหยียนหยิกมือน้อยๆ ที่เนียนนุ่มของจัวเจียงเยว่พลางพูด
"ไร้ยางอาย ใครบอกว่าจะแต่งงานกับนายกัน" จัวเจียงเยว่แกล้งถ่มน้ำลายใส่
"ไม่แต่งกับผม แล้วจะไปแต่งกับใคร?"
ระหว่างที่ทั้งคู่กำลังหยอกล้อกัน ขนมปังก่อนอาหารก็ถูกเสิร์ฟขึ้นมา หน้าตาดูแข็งๆ หน่อย แต่พอฉีกออกมากลับมีไอน้ำร้อนลอยขึ้นมา กินแล้วทั้งร้อนทั้งหอม
ตามด้วยซุปเรียกน้ำย่อย อาหารจานหลักเป็นเนื้อลูกวัวออสเตรเลีย เนื้อละเอียดละมุนและมีกลิ่นนมแทรกอยู่ด้วย
มื้อหนึ่งกินไปนานกว่าหนึ่งชั่วโมง
แต่ที่เกาเหยียนต้องบ่นก็คือ อาหารแต่ละจานปริมาณน้อยไปหน่อย กินจริงๆ แทบไม่อิ่ม