วางสายจากเซี่ยเทาแล้ว เกาเหยียนก็โทรหาจัวเจียงเยว่ทันที และเล่าเรื่องที่หานเฟยฝากเขามาชวนเธอไปกินข้าว
พอได้ยิน จัวเจียงเยว่ก็พูดไม่ออก แต่ก็แซวกลับว่า "หานเฟยคนนั้นตลกจริง ๆ นะ รู้จักขอให้แฟนของคนอื่นมาชวนแฟนตัวเองไปกินข้าวด้วย"
"ใช่สิ!"
เกาเหยียนก็หัวเราะตาม "งั้นเราไปกินข้าวด้วยกันสักมื้อก็ได้ จะได้ให้เขาหมดหวังซะที"
"ได้สิ ฟังนาย!" จัวเจียงเยว่พูด
เกาเหยียน: "งั้นบ่ายห้าโมงฉันไปรับเธอ"
จัวเจียงเยว่: "อื้ม ได้!"
เกาเหยียน: "หอมแก้มหน่อยสิ"
จัวเจียงเยว่: "จุ๊บ!"
วางสาย เกาเหยียนก็โทรหาเซี่ยเทาอีกครั้ง บอกว่าเปียกจัวเจียงเยว่ตกลงแล้ว
ราว ๆ สองนาทีต่อมา
เกาเหยียนได้รับคำขอเป็นเพื่อนในวีแชท รูปโปรไฟล์คือไอ้นั่นหานเฟย
รูปของเขาเป็นรูปนั่งอยู่ในรถบีเอ็มดับเบิลยู ยังใส่แว่นดำหล่ออย่างกับหล่อซะด้วยสิ
กดยอมรับแล้ว
หานเฟยก็ส่งข้อความเสียงมา: เกาเหยียนใช่ไหม ฉันหานเฟย
พรสวรรค์โดยกำเนิด: ใช่ ฉันเอง
ชีวิตโลดแล่น: พี่ชาย ขอบใจเรื่องชวนจัวเจียงเยว่นะ จองที่กินข้าวไว้แล้ว ร้านหม้อไฟพี่น้อง
พอได้ยินว่าหานเฟยจองร้านหม้อไฟพี่น้อง สีหน้าของเขาก็ดูประหลาด ๆ ไปเล็กน้อย
พรสวรรค์โดยกำเนิด: ได้ ฉันรู้แล้ว จองกี่โมง?
ชีวิตโลดแล่น: หกโมง ฝากบอกจัวเจียงเยว่ด้วย
พรสวรรค์โดยกำเนิด: ได้
จากนั้น หานเฟยก็โอนเงินห้าร้อยหยวนมาให้
มองซองแดงห้าร้อยหยวนที่หานเฟยส่งมา เกาเหยียนรู้สึกขำ ๆ คนที่มีทรัพย์สินหลายพันล้านอย่างเขาจะไปสนใจห้าร้อยหยวนหรือ?
เลยไม่ได้กดรับ
อีกด้านหนึ่ง ในร้านอาหารแห่งหนึ่ง
เซี่ยเทากับหานเฟยกำลังกินข้าวอยู่ด้วยกัน
"เทา จริง ๆ แล้วนายว่านี่ฉันจะสารภาพรักสำเร็จไหมวะ?" หานเฟยถามอย่างกระวนกระวาย
"ต้องสำเร็จสิ!"