ครู่ต่อมา จัวเจียงเยว่สะบัดตัวหลุดจากอ้อมกอดของเกาเหยียน หน้าแดงก่ำแล้ววิ่งไปตามทางเดินต้นไม้ไปข้างหน้า
"อย่าวิ่งสิ ฉันยังไม่ได้จูบพอเลย!"
เกาเหยียนแสร้งตะโกน แต่กลับเดินตามไปอย่างไม่เร่งรีบ
คนทั้งสองเดินสลับกันผ่านทางเดินต้นไม้ สิ่งที่เห็นตรงหน้าเป็นทะเลสาบเทียมขนาดใหญ่
ริมทะเลสาบมีวิลล่าส่วนตัวหลายหลังตั้งตระหง่าน
ก่อนหน้านี้ เฮนรี่เคยแนะนำให้เกาเหยียนรู้ว่าวิลล่าส่วนตัวเหล่านี้เฉพาะลูกค้าที่มีบัตรทองขึ้นไปเท่านั้นจึงจะมีสิทธิ์เช่า เหมาะสำหรับจัดปาร์ตี้หรือจัดงานเลี้ยงสังสรรค์
แต่เกาเหยียนกับจัวเจียงเยว่มีแค่สองคน และไม่ได้ตั้งใจจะค้างคืนที่นี่ จึงไม่คิดจะเช่าวิลล่าเป็นแน่
"จับได้แล้ว!"
เกาเหยียนพุ่งตัวเข้าไปกอดจัวเจียงเยว่ไว้ในอ้อมแขน
ขณะนั้นเอง บนชั้นสองของวิลล่าหลังหนึ่งไม่ไกลออกไป
ชายหนุ่มร่างกำยำเปลือยท่อนบนคนหนึ่ง เขย่าแก้วไวน์แดงในมือข้างหนึ่ง อีกมือถือโทรศัพท์แนบหู เสียงที่ดังจากในโทรศัพท์เป็นน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเคารพ: "คุณชายซุน เรื่องจัดการเรียบร้อยแล้ว ไอ้หนูนั่นมันขี้ขลาดมาก พวกเราแค่ข่มขู่ไม่กี่ประโยค ยังไม่ทันได้ลงมือ มันก็แทบจะตกใจฉี่ราด กลัวว่าพวกเราจะไปก่อกวนมันอีก มันจึงหนีไปแล้ว!"
"ก็ดี" ซุนเมิ่งหลงพยักหน้าอย่างพอใจ: "ผู้หญิงคนนั้นล่ะ?"
ปลายสายกล่าว: "เหอ ๆ ตอนแรกเธอยังทำเป็นจะตายจะเกิด แต่หลังจากที่พวกเราเข้าไปเกลี้ยกล่อมเธอ แล้วบอกว่าหนุ่มของเธอหนีไปแล้ว เธอก็ดูเหมือนจะยอมจำนนแล้ว!"
"เสี่ยวเจีย ทำงานได้ดีมาก ฉันจะแนะนำให้ลุงรองแต่งตั้งแกเป็นรองผู้จัดการสาขาหนานตู!"
"ขอบคุณคุณชายซุน คุณคือผู้มีพระคุณของผม ต่อจากนี้ คำพูดของคุณคือคำสั่ง ผมจะทำทุกอย่างที่คุณสั่ง!" เสี่ยวเจียรีบแสดงความภักดีทันที
"พอได้แล้ว เอาแค่นี้แหละ!"
ซุนเมิ่งหลงวางสาย ความทรงจำในคืนวานผุดขึ้นในหัว เขามีงานอดิเรกพิเศษ คือชอบแย่งแฟนของคนอื่น
คืนวานเขาเพิ่งมาถึงหนานตู ในบาร์เห็นหนุ่มสาวคู่หนึ่ง ซึ่งบังเอิญเป็นแฟนกัน เขาจึงเกิดความคิดขึ้นมา