ชายที่ไป๋เวย์เรียกว่าสามีนั้น ดูจากอายุและการแต่งตัวแล้วไม่เหมือนนักศึกษาเลยแม้แต่น้อย
เขาชื่ออู๋จื้อเผิง ทำงานเป็นหัวหน้าแผนกในบริษัทต่างชาติแห่งหนึ่ง รู้จักกับไป๋เวย์ที่บาร์ ตอนนี้กำลังอยู่ในช่วงกิเลสหนาแน่น
ดังนั้น เมื่อได้ยินแฟนสาวบ่น เขาก็เหลือบมองเกาเหยียนโดยไม่รู้ตัว แล้วสีหน้าก็ฉายแววดูถูกขึ้นมาเล็กน้อย: "ที่รักวางใจได้ จะไปสั่งสอนนักศึกษาแค่นี้มันยากอะไร บอกชื่อเขามาสิ เดี๋ยวฉันจะหาคนจัดการให้!"
"สามีดีที่สุดเลย!"
ไป๋เวย์ซบตัวลงบนตัวอู๋จื้อเผิง: "อ้อ ใช่แล้ว ไอ้คนนั้นชื่อเกาเหยียน เปิดร้านชานมอยู่ที่ถนนของกิน ถ้าเป็นไปได้ อยากให้ร้านชานมของเขาปิดกิจการลงด้วย!"
"เรื่องเล็ก!"
อู๋จื้อเผิงโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ: "สามีรับรองกับเธอ ภายในสามวัน ร้านชานมของเขาจะต้องปิดประตูแน่นอน!"
"สามีเก่งที่สุดเลย!"
ถึงแม้โรงอาหารจะค่อนข้างวุ่นวาย แต่เกาเหยียนยังไงก็เป็นยอดฝีมือขั้นอานจิ้นระดับสูงสุด ดังนั้น เสียงพูดคุยของไป๋เวย์และอู๋จื้อเผิงจึงลอดเข้าหูเขาหมด
ในทันใดนั้น ดวงตาของเขาก็เย็นเยียบลง คิดไม่ถึงว่าผู้หญิงอย่างไป๋เวย์จะเลวร้ายถึงเพียงนี้ แค่ไม่ไปสนใจเธอเลยหรือไง ถึงกับยุยงแฟนใหม่มาลงมือกับเขา แถมยังคิดจะทำให้ร้านชานมของเขาล้มละลายอีก
ถ้าเขาไม่ได้ยินก็คงจบไป แต่ตอนนี้เขารู้แล้วว่าคนคู่นี้คิดไม่ดีจะมาทำอะไรเขา จะให้อยู่เฉย ๆ คงไม่ได้
เขาจะลงมือเอง!
เขากินข้าวกับเฉิงเฮ่าอย่างไม่แสดงทีท่าใด ๆ จากนั้นก็ออกจากโรงอาหารไปเหมือนไม่รู้ไม่ชี้
"เหาเหรอ นายกลับมหาลัยก่อน ฉันมีธุระต้องออกไปข้างนอกหน่อย!"
เกาเหยียนพูดกับเฉิงเฮ่า