ปู๊ด!
จางเซวียนอิงกระอักเลือดออกมาคำหนึ่ง ใบหน้าซีดขาวราวกระดาษ
ความฝันสิบปีสำหรับซูจิ่งหยวนกับหยางเทียนเซิง เป็นเพียงความฝันคืนเดียวเท่านั้น
แต่สำหรับจางเซวียนอิง ผู้สร้างความฝันนี้ มันกลับหมายถึงการสิ้นเปลืองพลังปราณแท้อยู่ตลอดเวลา
พลังปราณแท้ที่เขาสั่งสมมาตลอดชีวิตหมดสิ้นลงแล้ว ตอนนี้ร่างกายของเขาเข้าสู่สภาพน้ำมันตะเกียงแห้งขอด
ร่างของจางเซวียนอิงผ่ายผอมจนเหลือแต่หนังหุ้มกระดูก
ทว่าบนใบหน้ากลับไร้ความเจ็บปวด มีเพียงความสงบนิ่ง เห็นได้ชัดว่าเรื่องทั้งหมดนี้อยู่ในการคาดการณ์ของเขามาแต่แรก
หยางเทียนเซิงตื่นขึ้นมา พอเห็นจางเซวียนอิงในสภาพเช่นนี้ ขอบตาก็แดงก่ำขึ้นมาทันที
“อาจารย์...”
“อย่าร้องไห้” เสียงของจางเซวียนอิงแผ่วเบาราวกับละเมอ “ก่อนเวลาสุดท้ายจะมาถึง อาจารย์มีของสำคัญอย่างหนึ่งจะมอบให้เธอ”
พูดจบ จางเซวียนอิงก็ยื่นมือชี้ไปด้านข้าง โลงศพเลือดใบหนึ่งปรากฏขึ้นกลางอากาศ!
หยางเทียนเซิงคุ้นเคยกับโลงศพเลือดใบนี้เป็นอย่างดี
เพราะก่อนหน้านี้ในความฝัน จางเซวียนอิงแบกโลงศพเลือดใบนี้ติดตัวอยู่ตลอดเวลา
“เทียนเซิง ในโลงศพเลือดใบนี้ผนึกปีศาจร้ายตนหนึ่งเอาไว้ เป็นปีศาจร้ายที่มีพลังทำลายล้างโลกได้!”
“ปีศาจร้ายหรือ?”
รูม่านตาของหยางเทียนเซิงหดลงเล็กน้อย สีหน้าคร่ำเคร่งขึ้น
ตอนนี้เขารู้ดีว่าปีศาจร้ายที่มีพลังทำลายล้างโลกได้นั้นน่าสะพรึงกลัวเพียงใด
“อย่ากลัวไป” จางเซวียนอิงยิ้มเล็กน้อย “มีโลงศพเลือดใบนี้ผนึกมันไว้ มันออกมาไม่ได้หรอก”