ยามดึกสงัด ลมหนาวพัดหวีดหวิว ราวกับเสียงคำรามของสัตว์ร้าย
หยางเสี่ยวเหอร้องไห้จนเหนื่อย ตอนนี้หลับสนิท ขดตัวอยู่ในอ้อมแขนของหลิวกุ้ยหลานราวกับลูกแมวตัวน้อยที่เชื่อง
หลิวกุ้ยหลานนั่งอยู่บนเตียงเตาอันเย็นเยียบ น้ำตาไหลไม่หยุด
ในบรรดาลูกทั้งสี่คน หลิวกุ้ยหลานสงสารหยางเทียนเซิงที่สุด
ตั้งแต่เล็ก เด็กคนนี้กินน้อยที่สุด สวมเสื้อผ้าเก่าที่สุด แต่งานที่ทำกลับมากที่สุด
แต่เขาไม่เคยปริปากบ่น แม้ถูกตี ถูกด่า หรือถูกรังแก ก็เอาแต่อดทนเงียบ ๆ ไม่เคยผูกใจเจ็บ
เด็กดีขนาดนี้ ทำไมชีวิตถึงได้ขมขื่นนักนะ?
หยางหมั่นชางสารเลวนั่น ถึงกับทิ้งเขาไป!
หลิวกุ้ยหลานยิ่งคิดก็ยิ่งเจ็บปวด
เธอถึงกับตัดสินใจเงียบ ๆ อยู่ในใจว่า ถ้าหยางหมั่นชางพาอาเซิงกลับมาอย่างครบถ้วนปลอดภัยไม่ได้
เธอก็จะลากหยางหมั่นชางไปตายด้วยกัน!
ซู่... ซู่...
มีเสียงบางอย่างถูกลากไปบนพื้นหิมะดังมาจากนอกบ้าน
หลิวกุ้ยหลานรีบวางหยางเสี่ยวเหอจากอ้อมแขนไว้ข้าง ๆ แล้วลงจากเตียงเตาไปเปิดประตู
พอประตูเปิด ลมกับหิมะก็พัดทะลักเข้ามาในบ้าน
หลิวกุ้ยหลานหรี่ตา เห็นหยางหมั่นชางกำลังลากอะไรบางอย่างเข้ามาในลานบ้าน
หัวใจเธอหล่นวูบ คิดว่าสิ่งที่หยางหมั่นชางลากมาคือหยางเทียนเซิง
“อา... อาเซิง!”
หลิวกุ้ยหลานรีบวิ่งออกจากบ้าน
เมื่อมาถึงตัวหยางหมั่นชาง เธอจึงเห็นชัดว่าสิ่งที่เขาลากมาไม่ใช่หยางเทียนเซิง แต่เป็นหมาป่าสามตัวที่สิ้นใจแล้ว
“หยางหมั่นชาง อาเซิงล่ะ? คุณไม่ได้บอกหรือว่าถ้าหาเขากลับมาไม่ได้ คุณจะตายอยู่ข้างนอก? แล้วตอนนี้กลับมาทำไม?”
หลิวกุ้ยหลานยิ่งพูดก็ยิ่งเดือด ยื่นมือไปบีบคอหยางหมั่นชาง