ศิษย์น้องเล็กโคตรเก่งแต่ดันเถื่อนเกินไปหน่อย

(ฉบับตีพิมพ์เล่มสองออกแล้ว) เยี่ยเฉียวตื่นขึ้นมาพบว่าตัวเองทะลุเข้าไปอยู่ในนิยายสาวน้อยพันบุปผาในบทพี่หญิงรองที่เป็นตัวประกอบเครื่องมือ

ในนิยาย เมื่อศิษย์น้องเล็กเดือดร้อน พี่หญิงรองต้องออกหน้า เมื่อศิษย์น้องเล็กอยากได้อาวุธเทพ พี่หญิงรองต้องไปเอามาให้ เมื่อศิษย์น้องเล็กไม่มีรากจิตวิญญาณ ก็จะต้องขุดรากของเธอไปให้

สภาพจิตใจของเยี่ยเฉียวพังทลาย เธอลงจากเขาไปในคืนนั้น โยนภาระทุกอย่างทิ้ง

ใครอยากเป็นตัวประกอบเครื่องมือก็เชิญเป็นกันเอง

...

พี่น้องร่วมสำนักในนิกายใหม่ล้วนเป็นคนดี แต่เยี่ยเฉียวผู้มีสคริปต์อยู่ในมือรู้ดีว่าคนเหล่านี้ล้วนเป็นปลาในอวนของนางเอกสาวน้อยพันบุปผาทั้งนั้น

ศิษย์พี่ใหญ่ผู้สิ้นหวังและเหนื่อยหน่ายต่อโลกคือหมาหงอยที่รักอย่างไร้หวัง สุดท้ายก็ต้องสละชีพเพื่อนางเอก

ทว่าตั้งแต่เยี่ยเฉียวเข้ามา เขาก็ไม่เหี่ยวเฉาและไม่คิดอยากตายอีกต่อไป แต่เอาแต่ไล่ตะโกนใส่เยี่ยเฉียวทั้งวันว่า "กล้าโดดรังอีกคราวหน้า เจอดีแน่!"

ศิษย์พี่รองนั้นเป็นอัจฉริยะตัวประกอบชายที่เพราะไม่สามารถทะลวงผ่านขอบเขตจนเกิดเป็นมารในจิตใจและสุดท้ายตายในห่าเทพอสนีบาต

เยี่ยเฉียวลองชวนเขาดู: "หนทางอันเรียบง่ายไร้ความปรารถนาจึงจะแข็งแกร่ง พี่รองเอ๊ย มาขอทานร่วมกับข้าไหม?"

ศิษย์พี่รอง: "..." ดูจะมีเหตุผลไม่น้อยนะ?

ศิษย์พี่สามจอมโอสถอัจฉริยะนั้นเป็นตัวประกอบพระรองสำรอง คอยส่งโอสถให้กับนางเอกจนถูกสูบคุณค่าทั้งหมด ได้รับเพียงคำว่า 'เราเป็นแค่เพื่อนกัน'

หลังจากเยี่ยเฉียวมา ศิษย์พี่สามก็เอาแต่หมกมุ่นกับการปรุงโอสถ ปรุงโอสถ พยายามยัดของให้ศิษย์น้องเล็ก

ศิษย์พี่สี่ผู้มีกระดูกเป็นกระบี่มาแต่กำเนิด ทำลายเส้นทางฝึกฝนและจิตวิญญาณแห่งกระบี่ของตนเองเพื่อนางเอก

เยี่ยเฉียวชักกระบี่ออกมาแล้วกล่าวอย่างจริงจังว่า "จิตใจไร้สตรี กระบี่ย่อมเทพศิลปิน ผู้หญิงมีแต่ทำให้ความเร็วในการชักกระบี่ของเจ้าช้าลงเท่านั้น"

ศิษย์พี่สี่มองศิษย์น้องเล็กที่ดูเพี้ยนๆ: "?"

ตั้งแต่เยี่ยเฉียวเข้ามา พวกเขาก็เลิกมาข้องเกี่ยวอยู่รอบนางเอก คนทั้งสำนักวุ่นวายกันสุดฤทธิ์

นางเอกตามต้นฉบับ: "?"

รัศมีสาวน้อยพันบุปผาของชั้นอยู่ไหนกันนะ?