การซ้อมรบจบลงแล้ว
กำลังพลฝ่ายแดงแต่ละหน่วยทยอยรวบรวมกำลัง ตามคำสั่งของกลุ่มควบคุมการฝึกให้ไปพักรวมพล ณ พื้นที่โล่งทางตะวันออกของที่มั่นฝ่ายฟ้า รอรถขนส่งของกรมมารับกลับค่าย
บนพื้นปูตาข่ายพรางไว้ มีน้ำแร่หลายลังกับหมั่นโถวที่วางรวมกันอยู่ตรงกลาง
เหล่าทหารที่เพิ่งผ่านศึกมาเต็มไปด้วยฝุ่นดิน นั่งจับกลุ่มกันเป็นหย่อม ๆ ปากก็ยังคุยถึงสถานการณ์พลิกผันเมื่อครู่
ซูอี้นั่งยองอยู่ใต้ต้นไม้ มือหนึ่งถือหมั่นโถว อีกมือยกกระติกน้ำทหารขึ้นดื่มอึกใหญ่
แขนเสื้อชุดฝึกพร้อมรบขาดลุ่ย ใบหน้าเปื้อนเขม่าและฝุ่นดิน มองเผิน ๆ ก็ไม่ต่างจากทหารใหม่ทั่วไป
เวลานั้นเอง เจียงเจิ้นพาอู่อวี้หลง โจวเทียนเทียน และเจิ้งเจ๋อไห่มาถึง
พอเห็นซูอี้ เจียงเจิ้นก็ดีใจสุดขีด เดินเข้ามาตบบ่าเขา “น้องเย่ สุดยอดไปเลย! พลิกสถานการณ์ได้ในกระบวนท่าเดียว ทั้งที่เดิมทีต้องแพ้แน่ ๆ ยังเอาชนะมาได้!”
อู่อวี้หลงพูดเสริมว่า “พี่อี้ นายไม่ธรรมดาจริง ๆ คนเดียวก็จัดการศูนย์บัญชาการได้แล้ว”
เจิ้งเจ๋อไห่พยักหน้าตาม “นั่นสิ แม้แต่ผู้บังคับกองพันหูก็ยังถูกนายจับเป็นเชลย”
โจวเทียนเทียนหัวเราะพลางตบขา “จำได้ไหม ตอนอยู่ค่ายทหารใหม่ ผู้บังคับกองพันหูฝึกพวกเราเข้มไม่น้อย รอบนี้เอาชนะเขาได้ ก็ถือว่าไม่เสียแรงที่เขาเคยสั่งสอนเราอย่างเอาใจใส่”
“ฮ่า ๆ ๆ ๆ!”
ทุกคนคุยเล่นหัวเราะกัน น้ำเสียงเต็มไปด้วยความผ่อนคลายหลังคว้าชัยชนะ
ระหว่างที่กำลังคุยกัน ซุนเทาก็พาเว่ยเถิง ตู้จื่อเถิง และทหารหมู่หนึ่งคนอื่น ๆ เดินเข้ามาด้วย
ซุนเทาเดินเข้ามาอย่างตื่นเต้น ชกอกซูอี้เบา ๆ หนึ่งที “ไอ้หนุ่ม นายเก่งจริง ๆ ศึกยากขนาดนี้ยังพลิกกลับมาได้!”