คำสั่งถูกสั่งลง
สองทีมทางซ้ายและขวาเร่งฝีเท้าเข้าหากัน
แต่เมื่อทั้งสองทีมทยอยพุ่งออกจากแนวชายป่าและก้าวขึ้นสู่เส้นทางหลักบนภูเขา ทุกคนกลับชะงักค้างอยู่กับที่
เส้นทางบนภูเขาที่ราบเรียบว่างเปล่า ไม่ต้องพูดถึงหน่วยรบทั้งหน่วย แม้แต่เงาของทหารลาดตระเวนเคลื่อนที่ก็ยังไม่มี
“หัวหน้าหมู่ ไม่มีใครอยู่!”
เสียงของสมาชิกทีมแนวหน้าดังกลับมาในหูฟังของซุนอูโหยว เจือความตกตะลึงอยู่เต็มเสียง
ซุนอูโหยวขมวดคิ้ว “เป็นไปไม่ได้ ค้นให้ละเอียดกว่านี้!”
สมาชิกทีมรีบแยกย้ายกันออกไป ตรวจค้นตามเส้นทางบนภูเขาอย่างละเอียด
ไม่นาน สมาชิกทีมที่ย่อตัวอยู่ข้างพื้นดินโคลนริมทางก็รายงานว่า “หัวหน้าหมู่ ทางนี้มีรอยเท้า แล้วยังมีต้นหญ้าที่ถูกเหยียบจนงอแล้วดัดกลับมาตั้งตรงด้วย ร่องรอยยังใหม่ทั้งหมด”
“อะไรนะ?”
ซุนอูโหยวได้ยินแล้วก็อดตกใจไม่ได้
เขารีบไปถึงจุดนั้นเพื่อตรวจสอบด้วยตัวเอง
บนพื้นมีรอยเท้าเดินเป็นแถวยาว ทั้งลึกทั้งตื้นไม่เท่ากัน บนเนินดินยังมีร่องรอยดินร่วนที่ถูกถูไถหลุดออก หญ้าหางหมาป่าหลายต้นริมทางที่ถูกเหยียบล้มก็มีคนจับตั้งขึ้นอย่างลวกๆ หยดน้ำค้างบนใบหญ้ายังสั่นไหวไม่หมด
ดูจากความใหม่ของร่องรอย เวลาที่อีกฝ่ายถอนกำลังออกไปต้องไม่เกินสิบนาทีแน่นอน
นั่นหมายความว่า เพียงไม่กี่นาทีก่อนที่หน่วยย่อยทั้งสองปีกของเขาจะล้อมวงได้สำเร็จ ทั้งหน่วยของอีกฝ่ายก็ถอนตัวออกจากช่องว่างในวงล้อมไปอย่างเงียบเชียบ!
หัวหน้าหมู่รองมีสีหน้าเหลือเชื่อ “หัวหน้าหมู่...หรือว่าพวกเขา...มองแผนล่อศัตรูของหัวหน้าออก?”
คำพูดนี้ราวกับฝ่ามือตบเข้าที่หน้าซุนอูโหยวอย่างจัง!
ซุนอูโหยวจ้องรอยเท้าบนพื้น ใบหน้าโกรธจนซีดขาว!