หลังจากฝึกพับผ้าห่มเป็นก้อนเต้าหู้มาตลอดช่วงเช้า เผลอแป๊บเดียวเวลาก็ล่วงเลยมาถึงบ่ายสองโมงกว่าแล้ว
ทหารใหม่ทั้งกองร้อยจัดแถวรวมพล ก่อนมุ่งหน้าไปเรียนที่ห้องเรียนของกองร้อย
ห้องเรียนมีอุปกรณ์พื้นฐานตามมาตรฐานทั่วไป
ผนังทาสีขาวเรียบ ด้านหน้ามีป้ายคำขวัญสีแดงยาวตลอดแนว เขียนไว้ว่า “ภักดีต่อพรรค รักประชาชน ตอบแทนประเทศ อุทิศตนเพื่อภารกิจ เทิดทูนเกียรติยศ”
ผู้รับหน้าที่สอนคือนายทหารการเมืองฝ่ายการเมืองประจำกองร้อย หวังเหวินหลิน
“วันนี้เป็นบทเรียนแรกหลังจากพวกนายเข้าประจำการ เนื้อหาหลักมีสองส่วน”
“ระเบียบกิจภายใน และข้อบังคับรักษาความลับของกองทัพปลดปล่อยประชาชนต้าเซี่ย”
หวังเหวินหลินสวมเครื่องแบบทหารอย่างเรียบร้อย มือถือแผนการสอนกับหนังสือระเบียบ
เขาพูดจาเป็นลำดับชัดเจน เป็นนายทหารฝ่ายการเมืองระดับล่างตามแบบฉบับ เคร่งขรึมแต่ไม่เข้มงวดเกินไป
เขาพูดต่อว่า
“ระเบียบคืออะไร? คือกฎของกองทัพ คือเส้นแบ่งพฤติกรรมพื้นฐานของทหารทุกคน”
“ถ้ารักษาเส้นแบ่งนี้ไว้ไม่ได้ ก็ไม่คู่ควรจะสวมเครื่องแบบทหารชุดนี้”
น้ำเสียงของเขามั่นคงและหนักแน่น ทว่าปฏิกิริยาของคนด้านล่างกลับเฉยเมยมาโดยตลอด
หลายคนถึงกับมีแววตาเหม่อลอย ไม่แสดงปฏิกิริยาใด ๆ
บางคนหาวหวอด รอให้หมดคาบเร็ว ๆ บางคนก้มหน้าขีดเขียนมั่ว ๆ ตรงมุมสมุด บางคนก็เหลือบมองสนามฝึกนอกหน้าต่างเป็นระยะ
ทหารใหม่เหล่านี้ส่วนใหญ่ไม่ชอบเรียนหนังสือถึงได้มาเป็นทหาร แค่นั่งอยู่ตรงนี้แล้วไม่หลับก็ถือว่าไม่เลวแล้ว
หลังจากสอนไปยี่สิบนาที คนที่ตั้งใจฟังจริง ๆ มีอยู่ไม่กี่คน
หวังเหวินหลินมองทหารใหม่ที่นั่งเอียงซ้ายเอียงขวาอยู่ด้านล่าง ไม่ได้โกรธ เขาปิดแผนการสอนแล้วพูดว่า “ฟังอย่างเดียวไม่มีประโยชน์ ฉันจะสุ่มถามสักสองสามคน ดูว่าทุกคนฟังเข้าใจไปมากแค่ไหน”