แววตาของหลี่เถี่ยเต็มไปด้วยความสงสัย “นาย...ทำวิชาล้มตัวเป็นเหรอ?”
ซูอี้ยืนตัวตรง “รายงานผู้บังคับกองร้อย ผมทำเป็นครับ!”
หลี่เถี่ยจ้องเขาอยู่หลายวินาที ก่อนพูดเสียงเย็นว่า “ได้ ฉันจะให้นายสาธิต แต่ถ้าไม่เป็นไปตามมาตรฐานที่ฉันกำหนด ทั้งกองทหารก็ต้องโดนลงโทษเหมือนเดิม!”
ทันทีที่สิ้นเสียง ภายในแถวก็มีเสียงสูดหายใจเฮือกดังขึ้นระลอกหนึ่ง
จบเห่แล้ว!
ให้ทหารใหม่ออกมาสาธิต คราวนี้ทุกคนได้ซวยกันหมดแน่
รู้อย่างนี้แล้ว สู้ลุกขึ้นไปเองตั้งแต่แรกยังจะดีกว่า!
ซูอี้ไม่สนใจเสียงรอบข้างแม้แต่น้อย เขาสูดหายใจลึก แล้วไปยืนหน้าบ่อทราย
หลี่เถี่ยออกคำสั่ง “ท่าแรก ล้มหน้า เริ่ม!”
สิ้นเสียง ซูอี้ประกบขาทั้งสองข้างให้ชิด เหยียดตึง เกร็งช่วงเอวและหน้าท้อง แล้วปล่อยทั้งร่างโน้มล้มไปข้างหน้าตามแรงโน้มถ่วง ราวกับแผ่นไม้กระดาน
ขณะที่ลำตัวกำลังจะถึงพื้น แขนทั้งสองข้างก็เหยียดไปข้างหน้าพร้อมกัน ฝ่ามือและท่อนแขนตบลงบนพื้นทรายพร้อมกัน
เสียงเพี๊ยะดังขึ้น แรงกระแทกถูกผ่อนออกไปอย่างหมดจดและฉับไว ร่างของเขาลงพื้นอย่างมั่นคง
ตลอดการเคลื่อนไหว ขาไม่งอ ก้นไม่โด่ง พอลุกขึ้นยืนก็ยังหายใจสม่ำเสมอ ไม่รู้สึกเจ็บแม้แต่นิดเดียว
ได้มาตรฐานสุด ๆ!
ภาพตรงหน้าทำให้ทหารเก่าหลายคนเปลี่ยนสีหน้า แววตาดูแคลนที่เคยมีแข็งค้างไปในทันที
“ให้ตายสิ! เขาทำเป็นจริงด้วย!”
“ไม่เบาเลยนะ ท่าล้มหน้าถูกต้องเป๊ะ!”
“หมอนี่ไม่ใช่ทหารใหม่เหรอ? ฉันจำได้ว่ากองทหารใหม่ไม่มีฝึกวิชาล้มตัวนี่!”
เสียงซุบซิบเบา ๆ ดังขึ้นทั่วบริเวณ
ในแถวของหมู่หนึ่ง แม้แต่เว่ยเถิงยังตกใจ “เอ๊ะ? ดูเหมือนจะทำได้ดีจริง ๆ แฮะ!”