หลังเข้าไปในป่าลึก ซูอี้ไม่ได้เดินตามรอยเท้าของนักเรียนที่อยู่ข้างหน้าไปทางหุบเขา
แต่หันหลังขึ้นไปบนไหล่เขา เลือกเส้นทางที่ไม่เหมือนใคร
ทำไม?
เพราะหุบเขามีความชื้นสูง ยุงและแมลงชุกชุม หากเจอฝนตกหนักอาจเกิดน้ำป่าไหลหลากได้ง่าย
ดูเหมือนเดินง่าย แต่แท้จริงแล้วซ่อนความเสี่ยงเอาไว้
ส่วนแนวสันเขานั้นต่างออกไป ไม่เพียงมีทัศนวิสัยกว้างขวาง ช่วยให้เทียบภูมิประเทศเพื่อระบุตำแหน่งได้ง่าย อีกทั้งยังมีลมแรง อากาศแห้ง และมีงูกับแมลงน้อย
แม้ดูเหมือนการเดินขึ้นเขาจะสิ้นเปลืองแรง แต่เมื่อเดินทางไกลแล้วกลับมีประสิทธิภาพมากกว่า
นี่คือประสบการณ์ที่ฝังลึกอยู่ในกระดูกของซูอี้ จากชีวิตทหารหน่วยรบพิเศษตลอดยี่สิบปีในชาติก่อน
ช่วงเช้าเขาเดินไปตามทางบนเขาด้วยความเร็วพอดี ไม่ช้าไม่เร็ว
ซูอี้หายใจยาวและสม่ำเสมอ วิธีหายใจของเทคนิคการรบหลอมคมทำงานไปเองตามธรรมชาติ ช่วยประหยัดแรงได้ไม่น้อย
พริบตาเดียวก็ถึงเที่ยง
ช่วงที่แดดแรงที่สุด ซูอี้ไม่ได้ออกเดินทาง
แต่เลือกหยุดพักตรงโขดหินที่มีร่มเงา
หากฝืนเดินทางต่อในอุณหภูมิแบบนี้ ร่างกายจะสูญเสียพลังงานเร็วขึ้น อีกทั้งยังสูญเสียน้ำมากด้วย
การอยู่รอดภาคสนาม สิ่งใดก็ตามที่กินได้ล้วนมีค่าอย่างยิ่ง ประหยัดได้ก็ต้องประหยัด
ดังนั้นเขาจึงแทบไม่ได้แตะน้ำในกระติกน้ำ
ตอนเช้าที่กระหายน้ำ เขาจะหยิบผ้าขนหนูที่พกติดตัวมาปูบนใบหญ้าสูงระดับเอวริมทาง รอให้น้ำค้างยามเช้าที่เกาะอยู่บนใบหญ้าซึมจนผ้าชุ่ม แล้วบิดน้ำเข้าปาก
กระทั่งถึงเที่ยง อากาศร้อนขึ้น เขาจึงจิบน้ำเพียงเล็กน้อยให้ชุ่มคอ
พักอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงออกเดินทางต่อ
เขาเทียบเข็มทิศกับเส้นชั้นความสูง แล้วปรับทิศทางเล็กน้อย