น้ำเสียงของหลี่เถี่ยราบเรียบ แต่ความประหลาดใจบนใบหน้ายังคงไม่จางหายไปเนิ่นนาน
หวังเหวินหลินพยักหน้าเล็กน้อย สายตาจับจ้องซูอี้ที่กำลังยืดเส้นยืดสายฟื้นฟูร่างกาย แล้วพูดว่า
“เด็กคนนี้คุมจังหวะได้ตลอดทาง ไม่เคยเสียจังหวะเลย”
“ไม่เร่ง ไม่หุนหัน และไม่ชะลอความเร็ว คุมจังหวะของตัวเองได้อย่างมั่นคง”
“ทุกก้าวลงเท้าได้ตรงจังหวะ การจัดสรรแรงกายยังแม่นยำกว่าทหารเก่าบางคนเสียอีก”
“ฉันรู้สึกได้ว่าทหารคนนี้ไม่ธรรมดาจริง ๆ”
น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยคำชื่นชมอย่างไม่ปิดบัง
เวลานี้ บนลู่วิ่ง
ทหารส่วนใหญ่ยังคงดิ้นรนอย่างยากลำบาก
เด็กใหม่ทยอยวิ่งผ่านเส้นชัย แต่ละคนก้มตัวหอบหายใจเฮือกใหญ่
เวลาส่วนใหญ่อยู่ระหว่างสิบสี่นาทีครึ่งถึงสิบหกนาที
เมื่อเทียบกับเวลา 12 นาที 58 วินาทีของซูอี้แล้ว เรียกได้ว่าทิ้งห่างกันอย่างขาดลอย
ผู้จับเวลาข้างสนามจดบันทึกเวลาของแต่ละคนไปทีละราย ระหว่างนั้นก็เงยหน้ามองทางซูอี้เป็นระยะ ความประหลาดใจในดวงตายังไม่จางหาย
ซูอี้ใช้วิธีปรับลมหายใจจากเทคนิคการรบหลอมคม ทำให้ลมหายใจกลับมาสม่ำเสมอ ความแสบร้อนในอกค่อย ๆ ทุเลาลง อาการปวดเมื่อยที่ขาก็เบาบางลงไม่น้อย
เขายืดตัวขึ้นแล้วกวาดตามองไปบนลู่วิ่ง เห็นคนจากหมู่หนึ่งหลายคนยังรั้งอยู่ช่วงท้าย แต่ละคนก้าวเท้าโซเซ ดูท่าใกล้จะฝืนต่อไม่ไหวแล้ว
เขาไม่คิดอะไรมาก หันหลังเดินออกไปด้านนอกลู่วิ่ง
ตอนนี้กลุ่มแรกวิ่งจบไปนานแล้ว ระเบียบข้างสนามจึงไม่เข้มงวดเท่าไร
“หืม? เขาจะทำอะไรน่ะ?”
ภาพนี้หลี่เถี่ยเห็นเข้าพอดี เขาเลิกคิ้วเล็กน้อยอย่างประหลาดใจ
ตามปกติ คนที่เพิ่งทุ่มสุดกำลังจนถึงขีดจำกัดย่อมพักอยู่กับที่ ไม่มีใครเดินไปแถวข้างลู่วิ่งอีก