เมื่อซูอี้ตอบจบอย่างฉับไว ห้องเรียนทั้งห้องก็เงียบสนิท!
ทุกคนเบิกตากว้าง มองเขาด้วยสีหน้าเหลือเชื่อ
เขาตอบได้จริง ๆ ด้วย!
แววตาของหลวีฮัวเผยความชื่นชมอย่างปิดไม่มิด เขากล่าวว่า
“ดีมาก! ตอบได้เยี่ยมมาก!”
“เห็นได้ชัดว่านายตั้งใจเรียนรู้มาตลอด”
“ทุกคนฟังไว้ ต่อจากนี้ให้เรียนรู้จากสหายซูอี้ให้มาก ๆ”
ทุกคนต่างมองซูอี้ด้วยสายตาชื่นชม
มีเพียงสือเชาสงกับหานต้าฝู่ที่สีหน้าไม่ค่อยดีนัก แววตาเผยความไม่ยอมรับอยู่เล็กน้อย
ตลอดสามวันต่อมา ช่วงเช้าเป็นการฝึกสิ่งกีดขวางกับการฝึกอาวุธปืน ส่วนช่วงบ่ายเป็นคาบทฤษฎีการยิง
สามวันผ่านไป ผู้ฝึกทุกคนก็เข้าใจการใช้อาวุธปืนมากขึ้นกว่าเดิม
เช้าวันหนึ่ง
ทั้งหน่วยถูกพาไปยังสนามยิงเชิงกลยุทธ์บนเขาด้านหลัง
สนามฝึกทอดไปตามไหล่เขา ทางวิ่งเชิงกลยุทธ์ยาวกว่าร้อยเมตรทอดคดเคี้ยวขึ้นไป
ลวดหนาม กำแพงเตี้ย และที่กำบังเรียงต่อกันเป็นจุด ๆ ส่วนตำแหน่งเป้าหมายที่อยู่ไกลออกไปซ่อนอยู่หลังแนวพุ่มไม้
เหออันปางมีสีหน้าเคร่งขรึม ก่อนเอ่ยว่า
“พวกนายเข้าฝึกรวมมือดีมาได้หนึ่งสัปดาห์แล้ว ถึงเวลาทดสอบผลการฝึกกันเสียที”
“ผมบอกไว้ตั้งแต่แรกแล้วว่า ค่ายฝึกรวมไม่เลี้ยงคนว่างงาน ยังไงก็ต้องมีคนรั้งท้ายถูกส่งกลับหน่วยเดิม”
“การทดสอบยิงขณะเคลื่อนที่วันนี้ คือการสรุปผลการฝึกตลอดหนึ่งสัปดาห์ของพวกนาย!”
“ผมขอพูดให้ชัดไว้ก่อน ใครทำคะแนนไม่ถึงเกณฑ์ผ่านก็เก็บของกลับไปเอง อย่ารอให้ผมไล่!”
สิ้นเสียง บรรยากาศในแถวก็พลันตึงเครียดขึ้น
ไม่มีใครสงสัยในน้ำหนักของคำพูดนี้ การคัดคนที่รั้งท้ายออกไม่ใช่เรื่องพูดเล่น
จากนั้นหลวีฮัวก็ก้าวออกมาแล้วกล่าวว่า