หลังสิ้นสุดวันลาพักเยี่ยมบ้าน 15 วัน ซูอี้กลับมารายงานตัวที่หน่วยรบพิเศษนกเหยี่ยว ในวันนั้นไฟห้องปฏิบัติการของหน่วยยังสว่างมาตั้งแต่กลางดึก
ภายในห้องเต็มไปด้วยควันบุหรี่ ผู้บังคับการเหออันปางกำจดหมายลับจากเขตทหาร สีหน้าเคร่งเครียด
พอเห็นเขาเข้ามา เหออันปางก็เลื่อนโทรเลขไปไว้ริมโต๊ะทันที
“เพิ่งได้รับข่าวกรองมา หน่วยข่าวกรองทางทหารของต่างประเทศลอบตั้งสถานีดักฟังแนวหน้าในเขตไร้ผู้คนทางแดนเหนือ เพื่อดักฟังสัญญาณสื่อสารของกองกำลังส่วนลึกของเรา”
“สองครั้งก่อนส่งหน่วยย่อยไปค้นหา แต่ก็กลับมามือเปล่า อีกฝ่ายระแวดระวังการถูกสอดแนมมาก ถ้าปล่อยให้ยืดเยื้อต่อไป ความลับด้านการสื่อสารของกองบัญชาการอาจรักษาไว้ไม่ได้”
สถานการณ์เร่งด่วน
ซูอี้หยิบโทรเลขขึ้นมากวาดตาอ่าน คิ้วขมวดแน่น
“รหัสปฏิบัติการ ‘คมดาบเย็น’ ต้องส่งคนแทรกซึมเข้าไป ระบุตำแหน่งสถานีดักฟังให้แม่นยำ แล้วถ่ายภาพหลักฐานมัดตัวว่าพวกมันล้ำเขตเข้ามาปฏิบัติการ” เหออันปางเงยหน้าจ้องเขา “งานนี้ต้องให้คนที่มีพื้นฐานท่ายืนพลังนิ่งจิตแข็งแกร่งที่สุดไป ฉันเลือกนาย มีปัญหาไหม”
ซูอี้ยืนตรงทำวันทยหัตถ์ ตอบอย่างเด็ดขาด “รับทราบ! รับรองว่าจะนำพิกัดกับหลักฐานกลับมาให้ได้”
กลางดึกวันนั้น ซูอี้เลือกทหารลาดตระเวนมากประสบการณ์สองนาย และทหารใหม่หลินโม่ที่เพิ่งเข้ากองทัพได้ครึ่งปี ทั้งสี่คนรวมเป็นหน่วยย่อย ออกเดินทางอย่างคล่องตัวพร้อมชุดพรางหิมะ อุปกรณ์ลาดตระเวนแสงน้อย และเสบียงแห้งแช่เยือกแข็งสำหรับพื้นที่สูง มุ่งหน้าสู่เขตไร้ผู้คนชายแดนโดยอาศัยความมืดพรางตัว
ฤดูหนาวกลางแดนเหนือ อุณหภูมิต่ำกว่าศูนย์มากกว่า 20 องศา หิมะหนาถึงหัวเข่า เพียงเหยียบลงไปก็เป็นรอยลึก ง่ายต่อการเปิดเผยตำแหน่งอย่างยิ่ง
ซูอี้นำทีมเลือกเหยียบตามโขดหินที่นูนขึ้นมาและบริเวณที่รากไม้พันกัน ใช้ท่วงท่าของวิชาตระเวนร่องเงาปรับจุดศูนย์ถ่วง ก้าวเท้าเบาและรวดเร็ว ทิ้งรอยไว้บนหิมะเพียงประปราย ก่อนถูกหิมะผงที่ลมกลางคืนพัดมาปกคลุมในเวลาไม่นาน