วันที่คำสั่งมอบเกียรติบัตรชั้นสองลงมา ซูอี้ก็ได้รับอนุมัติให้ลาพักเยี่ยมบ้าน 15 วัน
เหรียญและใบประกาศเกียรติคุณทั้งหมดที่เขาได้รับตั้งแต่เข้ากองทัพ ถูกห่ออย่างดีใส่ไว้ในกระเป๋าสัมภาระ จากนั้นเขาก็ไปเลือกซื้อเนื้อกระป๋องสำหรับทหาร 2 กระป๋องกับขนมปังอัดก้อน 2 ห่อ ซื้อเสื้อขนเป็ดบุนวมหนาและที่รัดเข่าให้พ่อแม่คนละชุด แล้วอัดของทั้งหมดใส่กระเป๋าเป้จนเต็ม
รถไฟสีเขียวโยกคลอนตลอดทั้งวันทั้งคืน กว่าจะจอดเทียบชานชาลาที่สถานีรถไฟเก่าในตัวอำเภอ
ตอนออกจากสถานี ซูอี้สวมชุดประจำ ยืนตัวตรงสง่าผ่าเผย ดาวบนบ่าของเขาส่องประกายวาบวับกลางแดด
เขามองบ้านชั้นเดียวหลังเล็กที่คุ้นตาตรงปากทางออกสถานี กับรถสามล้อรับจ้าง แล้วจู่ ๆ ก็รู้สึกหนักอึ้งในใจขึ้นมาเล็กน้อย
เมื่อหลายปีก่อน เขาออกเดินทางจากที่นี่
ตอนนั้นเขาไว้ทรงผมซ่ามะเทอ ย้อมผมสีทอง มีบุหรี่ติดกระเป๋า เกาะไหล่เดินเคียงกับพวกเพื่อนเหลวไหล เป็นลูกชายตัวดีที่ขึ้นชื่อในอำเภอ
โดดเรียน แช่อยู่ในร้านเกม ตีกันเป็นกลุ่ม เรื่องเหลวไหลอะไรบ้างที่ไม่เคยทำ จนพ่อแม่เป็นห่วงแทบแย่ เพื่อนบ้านต่างก็ลอบซุบซิบกันว่าลูกชายบ้านซูคงหมดอนาคตแล้ว
ใครจะคิดว่าพอเข้ากองทัพแล้วกลับมา เขาจะกลายเป็นนายทหารไปได้
ประตูเหล็กของอาคารพักอาศัยเก่ายังคงมีสนิมเกรอะกรังเหมือนเดิม ชั่วขณะที่ซูอี้ยกมือเคาะประตู ปลายนิ้วก็ชะงักลังเลเล็กน้อย
ประตูเปิดออก แม่ยืนถือกระจาดผักอยู่ตรงปากประตู พอเห็นเขาก็ชะงักงันไปเต็ม ๆ 3 วินาที กระจาดผักกระแทกกรอบประตูดังโครม มันฝรั่ง 2 ลูกกลิ้งออกมาแต่เธอก็ไม่มีโอกาสได้เก็บ น้ำตาพรั่งพรูอาบเต็มใบหน้าในพริบตา
“เจี้ยนกั๋ว! เจี้ยนกั๋ว! รีบออกมานี่เร็ว! ลูกกลับมาแล้ว!”
ซูเจี้ยนกั๋วถือกล้องยาสูบทองแดงเดินออกมาจากห้องด้านใน พอเห็นเครื่องแบบทหารบนตัวซูอี้และดาวบนบ่า ก็เห็นได้ชัดว่าเขาตกใจไม่น้อย