ตอนนั้น “เธอ” ไม่ได้ไป ได้ฟังเรื่องนี้จากเย่เยี่ยนที่กลับมาเล่าให้ฟัง
อี้ซีหรานถูกซอมบี้ระดับสูงจับตัวไป เพราะช่วยเย่เยี่ยน
ซอมบี้ระดับสูงตัวนั้นแข็งแกร่งเกินไป
ไม่ใช่สิ่งที่เสิ่นอิงเฉิงกับพวกจะรับมือได้เลย
อี้ซีหรานถูกจับตัวไว้ เพียงชั่วพริบตาร่างก็ขาดเป็นสองท่อน ตายตาไม่หลับ!
เพราะเรื่องนี้ เย่เยี่ยนฝันร้ายติดต่อกันนานถึงหนึ่งปีเต็ม
ทุกครั้งที่สะดุ้งตื่นจากฝัน ก็อดร้องไห้ไม่ได้ พร่ำบอกว่ารู้สึกผิดกับอี้ซีหรานมากแค่ไหน
ส่วนสมาชิกคนอื่น ๆ...
เธอเหลือบมองพวกเขาหางตา
เหยียนจื่อหมิง ลูกน้องที่ภักดีที่สุดของเสิ่นอิงเฉิง แม้ปกติจะไม่ค่อยมีใครสังเกตเห็น แต่หลังจากนั้นก็ยังติดตามเสิ่นอิงเฉิงมาตลอด
และฟู่รั่วฉิง ผู้มีพลังพิเศษสายจิตที่แอบรักเสิ่นอิงเฉิง เป็นคนค่อนข้างเก็บตัว
แม้ทั้งสองจะติดตามเสิ่นอิงเฉิงจนรอดมาได้ถึงท้ายที่สุด
แต่จุดจบของพวกเขาก็ไม่ได้ดีไปกว่ากัน
เหยียนจื่อหมิงชอบ “นางเอก” หลินซือซือ จึงถูกหลอกให้มีความหวังและปั่นหัวอยู่นาน
เมื่อรู้ว่าหลินซือซือแค่เล่นกับความรู้สึกของเขา เขาจึงไปถามเอาความจริง
ผลคือหลินซือซือใส่ร้ายว่าเขาจะข่มขืนเธอ!
หวังเฉินลงมือฆ่าเหยียนจื่อหมิงทันที
สั่งให้คนเอาศพของเขาไปโยนให้ซอมบี้นอกฐานที่มั่นกิน
จากนั้นก็ส่งหัวกลับไปให้เสิ่นอิงเฉิง เตือนให้เสิ่นอิงเฉิงควบคุมคนของตัวเองให้ดี
ส่วนฟู่รั่วฉิงยิ่งน่าสงสารกว่า!
เสิ่นอิงเฉิงเป็นศัตรูกับหวังเฉิน จึงถูกหวังเฉินจับตัวไปทรมานและเหยียดหยาม
เพื่อช่วยเสิ่นอิงเฉิง ฟู่รั่วฉิงแสร้งทำเป็นยอมสวามิภักดิ์ต่อหวังเฉิน
สุดท้ายกลับถูกหวังเฉินปั่นหัวจนตกอยู่ในกำมือ และตายเพราะถูกข่มขืน!
ตอนนั้นหวังเฉินยังจงใจพาเสิ่นอิงเฉิงที่ถูกทรมานจนร่อแร่และกลายเป็นซอมบี้ไปครึ่งตัว ให้ไปดูด้วยตาตัวเอง
ท้ายที่สุด...เสิ่นอิงเฉิงก็ถูกทำให้โกรธจนตาย!
เขากลายพันธุ์เป็นซอมบี้ระดับสูง ถูกหวังเฉินตัดหัวแล้วควักคริสตัลพลังไปเพิ่มระดับพลังพิเศษ
แค่คำว่า “น่าอนาถ” คำเดียวก็ยังบรรยายชะตาของทั้งทีมได้ไม่หมด!
แต่...
พอนึกถึงทีมของหวังเฉิน เย่ซีก็กัดฟันกรอด
ชาติก่อนเย่เยี่ยนคิดว่าถ้าอาสาเข้าร่วมทีมของหวังเฉิน ก็จะได้รับการปฏิบัติที่ดีขึ้นสักหน่อย
ก็จริง
แต่มีเงื่อนไขว่าหวังเฉินต้องชอบเย่เยี่ยน
ต่อมาหลินซือซือก็ปรากฏตัว...
เย่ซีค่อย ๆ หลับตาลง ไม่กล้าคิดต่อ
ไม่อย่างนั้น ภาพหวังเฉินผลักเย่เยี่ยน พี่สาวของเธอ เข้าไปในฝูงซอมบี้ด้วยมือตัวเอง เพื่อเอาใจหลินซือซือ จนพี่สาวตายอย่างอนาถ ก็จะผุดขึ้นมาเต็มหัว!
พอคิดแบบนี้
ทีมของพวกเธอก็เหมือนเกิดมาเพื่อเป็นตัวประกอบที่ต้องตายชัด ๆ!
เป็นหินรองเท้าให้หวังเฉินเลื่อนระดับ!
ไม่มีใครในทีมมีจุดจบที่ดีเลย!
เทียบกันแล้ว การตายของเผยหงชิงกับอี้ซีหรานกลับไม่น่าอนาถเท่าคนอื่น
แต่ซอมบี้ระดับสูงที่ฆ่าพวกเขาในภายหลัง กลับถูกหวังเฉินฆ่าตาย!
รวมถึงตัวเธอเองด้วย...
วนเวียนไปมา
สุดท้ายพวกเขาทุกคนกลับตายเพราะคนคนเดียว!
ก็ใช่
เย่ซีอดเยาะเย้ยในใจไม่ได้ ใครใช้ให้หวังเฉินเป็นพระเอก ส่วนหลินซือซือเป็นนางเอกล่ะ?
ทุกคนที่เป็นศัตรูกับหวังเฉินและหลินซือซือล้วนมีจุดจบไม่ดี!
แม้แต่ตัวร้ายสุดขั้วที่ปรากฏตัวในภายหลัง ผู้มีพลังมืดหายากอย่างยิ่ง—เหยียนหวังก็ไม่เว้น!
“ภารกิจพรุ่งนี้ค่อนข้างอันตราย ให้เย่เยี่ยนพักอยู่ที่พักชั่วคราวก่อน หงชิง ซีหราน จื่อหมิง รั่วฉิง คืนนี้มาที่ห้องฉัน เราจะคุยเรื่องแผนปฏิบัติการพรุ่งนี้กัน”
คำพูดของเสิ่นอิงเฉิงดึงความคิดของเย่ซีกลับมา
เธอรู้สึกได้ว่า ตอนเสิ่นอิงเฉิงพูดประโยคนี้ เขาจงใจข้ามเธอไปเลย!
“รุ่นพี่”
เย่เยี่ยนมองเสิ่นอิงเฉิง ขมวดคิ้วน้อย ๆ ก่อนพูดเสียงอ่อนโยนว่า “ฉันไม่เป็นไร พรุ่งนี้ออกไปทำภารกิจกับพวกคุณได้ ถ้าระหว่างทางมีใครบาดเจ็บ ฉันจะได้รักษาให้ทัน”
“ไม่ได้หรอกพี่เย่เยี่ยน ถ้าพี่ไป บ้านก็เหลือแต่ปลาตายอย่างเธอคนเดียวไม่ใช่หรือไง ทั้งทำกับข้าวไม่เป็น หาอาหารก็ไม่เป็น มีแต่รอให้พี่ป้อนข้าวให้ พวกเราก็ไม่รู้ว่าจะกลับมาเมื่อไหร่ ถ้าเธออดตายอยู่ที่พักชั่วคราวจะทำยังไง?”
อี้ซีหรานกอดอก จ้องเย่ซีพร้อมเลิกคิ้วเยาะเย้ย
ไม่ปล่อยโอกาสที่จะเหน็บแนมเธอให้หลุดมือแม้แต่ครั้งเดียว
“งั้นฉันก็ไปด้วย”
เย่ซีวางชามกับตะเกียบลง
เธอล้วงกระดาษเช็ดปากแผ่นหนึ่งที่เย่เยี่ยนยื่นให้จากกระเป๋าเสื้อ แล้วเช็ดปาก
พูดราวกับเป็นเรื่องธรรมดาสามัญ
แต่พอคำพูดนี้หลุดออกมา ทุกคนก็ชะงักไป
ปฏิกิริยาแรกของเย่เยี่ยนคือไม่เห็นด้วย
เธอจับมือเย่ซีไว้ ขมวดคิ้ว “เสี่ยวซี อย่าทำตัวเหลวไหล”
“ฉันไม่ได้ทำตัวเหลวไหล”
เย่ซีมองเย่เยี่ยนแล้วพูดอย่างจริงจัง “พี่ ฉันไม่ได้รับปากแล้วหรือว่าจะไม่เอาแต่ใจอีก? พี่ไม่ได้บอกหรือว่าในฐานะสมาชิกทีม เราต้องสามัคคีกันและพยายามเอาชีวิตรอดไปด้วยกัน? งั้นตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป พี่ไปไหนฉันก็ไปด้วย ภารกิจก็เหมือนกัน”
ปัง!
“ฉันไม่เห็นด้วย!”
อี้ซีหรานตบโต๊ะลุกพรวด จ้องเย่ซีอย่างเดือดดาล ก่อนหันไปพูดกับเสิ่นอิงเฉิงว่า “หัวหน้าทีม ถ้าเย่ซีไป ฉันก็ไม่ไป ฉันไม่ได้มีชีวิตเหลือเฟือให้เธอเอาไปผลาญ!”
เสิ่นอิงเฉิงหรี่ตาลงมองเย่ซี น้ำเสียงเย็นชาเล็กน้อย “พี่สาวเธอพูดถูก ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาทำตัวเหลวไหล เธอไม่เคยออกไปทำภารกิจ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะฆ่าซอมบี้ยังไง แล้วจะไปได้ยังไง?”
เขาไม่เห็นด้วยที่เย่ซีจะออกไป
สาเหตุหลักก็เพราะเย่เยี่ยน
ถ้าเย่ซีออกไปแล้วตาย เย่เยี่ยนต้องโทษเขา และไม่พอใจทีมแน่
ทีมของพวกเขาต้องพึ่งพาพลังรักษาของเย่เยี่ยน
เพราะอย่างนั้น ต่อให้ต้องเลี้ยงตัวไร้ประโยชน์อย่างเย่ซีไว้ข้างกายโดยไม่ต้องทำอะไร พวกเขาก็ยอม
“ฉันเห็นด้วย”
เผยหงชิงยกมือขึ้นอย่างเกียจคร้าน มองเย่ซีด้วยรอยยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “ดูออกนะว่าคราวนี้เธอตั้งใจอยากออกไปลองลุยจริง ๆ”
“ใช่”
เย่ซีตอบรับ พอสบตาเขา ก็รู้สึกเหมือนถูกงูพิษรัดพัน แผ่นหลังเย็นวาบ
เผยหงชิงถนัดวางแผนที่สุด
แต่แผนการของเขาล้วนทำไปเพื่อผลประโยชน์ของตัวเองและทีม
ถ้าใครแตะผลประโยชน์ของเขา อย่าหวังว่าจะได้อยู่อย่างเป็นสุข!
แน่นอนว่าครั้งนี้ที่เธอขอไปด้วย ย่อมมีจุดประสงค์อื่น
เธอจะไม่เปิดโอกาสให้เผยหงชิงลงมือกับเธอได้
“เสี่ยวซี...”
เมื่อเห็นเย่ซีหนักแน่นขนาดนี้ แถมเผยหงชิงยังเห็นด้วย เย่เยี่ยนก็เริ่มลังเล
เธอหวังมาตลอดว่าเย่ซีจะลุกขึ้นสู้ได้
ถ้าออกไปฆ่าซอมบี้กับพวกเขา เย่ซีต้องได้เรียนรู้วิธีปกป้องตัวเองไม่น้อย
ต่อไปเวลาที่เธอออกไปทำภารกิจ ก็ไม่ต้องคอยกังวลว่าเย่ซีจะเกิดเรื่องอีก
คิดได้ดังนั้น เย่เยี่ยนก็ถอนหายใจ หันไปหาเสิ่นอิงเฉิง “รุ่นพี่ ในเมื่อหงชิงก็พูดแบบนี้ ฉันคิดว่าให้โอกาสเสี่ยวซีฝึกฝนอีกสักครั้งก็ได้ ฉันจะไปกับพวกคุณและคอยดูเธอไว้ตลอด”
“พี่เผย? พี่เย่เยี่ยน?”
อี้ซีหรานเดือดพล่านอีกครั้ง จ้องเย่ซีพลางหัวเราะเยาะ “คนอย่างเธอจะเปลี่ยนได้ยังไง? ถ้าเธอเลิกก่อเรื่องได้ ฉันยอมตัดหัวให้เธอเอาไปเตะเล่นเลย!”
“ฉันไม่มีรสนิยมแบบนั้น!”
เย่ซีมองอี้ซีหรานนิ่ง ๆ แล้วหัวเราะหึ “แต่จะลองพิจารณาให้แกมาเป็นทาสฉันสักเดือนก็ได้ ฉันสั่งให้ไปทางตะวันออก แกห้ามไปทางตะวันตก”
“แก...แกนี่มัน!”
ได้ยินน้ำเสียงโอหังของเธอ อี้ซีหรานก็โกรธจนหน้าแดง “ไอ้ปลาตายไร้ประโยชน์ แกนี่มันหน้าด้านฉิบหาย! วันนี้ถ้าฉันไม่จัดการแกให้สาสม ฉันก็ไม่ใช่อี้ซีหราน!”
เย่ซีเหลือบมองเขาอย่างไม่ยินดียินร้าย “งั้นเปลี่ยนชื่อเป็นอี้หงุดหงิดระเบิดง่ายไปเลยสิ”
“แม่งเอ๊ย!”
อี้ซีหรานเกลียดที่สุดเวลามีคนพูดว่าเขาเป็นคนอารมณ์ร้อน ระเบิดง่าย
คำพูดของเย่ซีเหมือนราดน้ำมันลงบนกองไฟ
เขาเดือดจนขาดสติ ถกแขนเสื้อขึ้นเตรียมเข้าไปชกเธอ
เย่เยี่ยนเห็นดังนั้นก็รีบขวางหน้าเย่ซีไว้
เส้นเลือดบนหน้าผากเสิ่นอิงเฉิงเต้นตุบ เขาตวาดเสียงเข้ม “ซีหราน นั่งลง!”
ตุบ!
อี้ซีหรานยังไม่ทันขยับ เผยหงชิงที่อยู่ข้าง ๆ ก็คว้าตัวเขากดกลับลงบนเก้าอี้
“พี่เผย คุณ...”
“จะรีบร้อนไปทำไม?”
เผยหงชิงกอดอก โยกเก้าอี้ไปมาอย่างไม่รีบร้อน หรี่ตาหงส์เรียวยาว มองเสิ่นอิงเฉิงอย่างมีเลศนัย “มีคนอยากกลับตัวเป็นคนดีทั้งที ก็ควรให้โอกาสสักครั้งไม่ใช่หรือ?”
เสิ่นอิงเฉิงได้ยินแล้วก็มองเขาอย่างครุ่นคิด