บทที่ 5 ธงกระบี่จักรพรรดิมนุษย์อยู่ในมือ
ฮวาเยว่ยกกระบี่ชะตาสวรรค์อีกเล่มที่สั่นระริกขึ้นมา กัดฟันกรอด “เจ้าแห่งผีอาฆาต ที่แท้ก็คือเจ้า!”
นี่มันเรื่องอะไรกันแน่?
แค่คนธรรมดา ผีอาฆาตกระจอก ๆ เหตุใดพริบตาเดียวถึงกลายเป็นเจ้าแห่งผีอาฆาตไปได้?!
“ดีเลย เช่นนั้นก็ฆ่าเจ้าเสีย!” ฮวาเยว่แววตาดุดัน ยกกระบี่ชะตาสวรรค์พุ่งเข้าโจมตี
นางกลัวเจ้าแห่งผีอาฆาต แต่หากเป็นหลีฝู นางกลับไม่กลัวแม้แต่น้อย
คนธรรมดาที่ถูกนางปั่นหัวอยู่ในกำมือเช่นนั้น มีอะไรให้น่ากลัว? ฆ่าได้ครั้งหนึ่ง ก็ฆ่าอีกครั้งได้!
ร่างของหลีฝูเลือนราง เคลื่อนไหววูบไหวอยู่ท่ามกลางไอแค้น หลบหลีกการโจมตี
สีหน้าฮวาเยว่ยิ่งดูย่ำแย่ลง
เฉินเซียวยืนนิ่งอยู่กับที่ พึมพำว่า “เป็นไปได้อย่างไร? เหตุใดเจ้าถึงเป็นเจ้าแห่งผีอาฆาตผู้ล้างโลกได้?”
หลีฝูเพิ่งเคยได้ยินเป็นครั้งแรก
ล้างโลกหรือ?
ในใจนางไร้คลื่นอารมณ์ หากมีพลังมากพอจริง ๆ แล้วจะทำลายโลกบำเพ็ญเซียนเสียจะเป็นไรไป?
นี่มิใช่หลักการของเหล่าเซียนหรอกหรือ? ขอเพียงมีพลัง ก็ทำอะไรก็ได้ตามใจชอบ
เจ้าแห่งผีอาฆาตหรือ?
อย่างน้อยก็ยังดีกว่าถูกเหล่าเซียนผู้สูงส่งกลั่นแกล้ง จนไร้ที่ร้องทุกข์และหาความเป็นธรรมไม่ได้!
หลีฝูหลบหลีกวูบไหว เคลื่อนไหวอยู่ท่ามกลางไอแค้น ท่วงท่ายิ่งชำนาญขึ้น ความเร็วยิ่งเพิ่มขึ้น
ฮวาเยว่กัดฟันฟาดกระบี่ลง “เฉินเซียว นางเป็นเจ้าแห่งผีอาฆาต ยังไม่รีบลงมืออีก หรือจะรอให้นางนำหายนะล้างโลกมาให้? พวกผู้อาวุโสใกล้จะมาถึงแล้ว!”
ต้องฆ่านางเดี๋ยวนี้
ไม่ใช่เพียงเพราะหายนะล้างโลกเท่านั้น หลีฝูเป็นเจ้าแห่งผีอาฆาต เช่นนั้นการที่พวกเขาบีบบังคับนางก่อนหน้านี้ มิใช่กลายเป็นเหตุแห่งการถือกำเนิดของเจ้าแห่งผีอาฆาตหรอกหรือ?
หากเหล่าผู้อาวุโสพบเข้า...
เฉินเซียวหลับตาลง
ชั่วครู่ต่อมา เขาลืมตาขึ้นอีกครั้ง แววตากระจ่างแจ้ง น้ำเสียงสงบนิ่ง “หลีฝู ในเมื่อเจ้ากลายเป็นเจ้าแห่งผีอาฆาตแล้ว ก็ไม่อาจมีชีวิตอยู่ต่อไป มิฉะนั้นโลกบำเพ็ญเซียนจะประสบหายนะใหญ่หลวง”
สิ้นเสียง กระบี่ชะตาสวรรค์สีฟ้าน้ำก็ชักออกจากฝัก
หลีฝูกัดฟันกรอด
คนทั้งสองมีเหตุผลมากมาย มีความชอบธรรมยิ่งใหญ่มากมาย ราวกับการสังหารและความมุ่งร้ายของพวกเขาล้วนเป็นสิ่งสมควร ส่วนผู้อื่นกลับไม่มีสิทธิ์คิดต่อต้านแม้แต่น้อย!
แต่เหตุใดเล่า?
เหตุใดนางจึงมีชีวิตอยู่ไม่ได้? มีผู้คนถึง 65 ชีวิตต้องตาย แล้วเหตุใดนางจะเกลียดชังไม่ได้?
ร่างหลีฝูวูบไหว หลบหลีกอีกครั้ง
บาดแผลทั่วร่างหนักหนาสาหัสกว่าเดิม ไอแค้นถูกทำลายไปส่วนหนึ่ง แต่นางยังคงหลบหลีกได้ เคลื่อนไหวอยู่ท่ามกลางไอแค้น
เฉินเซียวกับฮวาเยว่สบตากัน กระบี่สองเล่มลอยขึ้นพร้อมกัน ก่อนหลอมรวมเป็นหนึ่งกลางอากาศ พริบตาเดียวพลังวิญญาณกว่าครึ่งของทั้งคู่ก็ถูกสูบจนเหือดแห้ง ใบหน้าซีดขาว ร่างโงนเงนแทบยืนไม่อยู่
โชคดีที่ผลลัพธ์เป็นไปตามคาด กระบี่สีแดงสลับน้ำเงินขนาดมหึมาลอยกลับหัวอยู่กลางฟ้า ฟาดฟันลงใส่หลีฝูอย่างรุนแรง
กระบี่สังหาร ไร้ทางหลบเลี่ยง!
หลีฝูไม่หลบ นางกระอักเลือดออกมา ทว่ากลับค่อย ๆ เผยรอยยิ้ม
เฉินเซียวประหลาดใจ
“ตูม—”
กระบี่ยักษ์ฟาดลงมา
ปราณกระบี่ทำให้หลีฝูกระอักเลือดอีกครั้ง ใบหน้าซีดเผือดในทันใด ร่างไร้เรี่ยวแรงล้มฟุบลง
ทว่าในเวลาเดียวกัน แรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวก็ถาโถมเข้ามา ใต้ปราณกระบี่ ในหมอกดำมีดวงตาคู่หนึ่งลืมขึ้น เปี่ยมด้วยโทสะ
ฮวาเยว่ตกตะลึง
นางถึงกับหลบเข้าไปในเขตของผีแค้นไท่ซวี พวกเขามัวแต่คิดสังหารนาง จึงไม่ทันสังเกตว่าขณะที่กระบี่ฟาดลงบนร่างนาง มันก็ฟาดลงบนร่างผีแค้นไท่ซวีด้วยเช่นกัน
นี่คิดจะตายไปพร้อมกันหรือ!
“ฮ่า...” ผีแค้นส่งเสียงคำราม ไอแค้นรอบด้านปั่นป่วนและฉีกกระชาก ร่างหลีฝูสั่นสะท้าน ก่อนถูกเหวี่ยงกระเด็นออกไป ส่วนฮวาเยว่กับเฉินเซียวก็รีบรับมือกับไอแค้นที่โจมตีทุกสิ่งโดยไม่เลือกเป้าหมาย
“เซียวหลาง ผีแค้นตนนี้ไร้สติ จะทำอย่างไรดี?” ฮวาเยว่ร้อนรน แม้ถือกระบี่ชะตาสวรรค์อยู่ในมือ ก็ยังถูกไอแค้นบีบให้ถอยกรูดไม่หยุด
เฉินเซียวมีสีหน้าเคร่งขรึม มือข้างหนึ่งส่งข้อความออกไป
“ข้าส่งข่าวไปให้พวกผู้อาวุโสแล้ว พวกเขาจะมาถึงในไม่ช้า เอาเครื่องรางที่ผู้อาวุโสให้ไว้ออกมา” กล่าวจบ เฉินเซียวก็นำเครื่องรางที่เหล่าผู้อาวุโสแห่งเก้าเวหามอบให้มา แล้วปล่อยออกไปทีละแผ่น
ขณะเดียวกัน มืออีกข้างก็นำโล่วิเศษออกมาป้องกันการโจมตี
ฮวาเยว่ได้สติกลับคืนมา นางฝึกบำเพ็ญมาตั้งแต่เด็ก เมื่อกลับมามีสติย่อมรู้ว่าควรต่อสู้อย่างไร
พวกเขาสู้ผีแค้นไท่ซวีไม่ได้ แต่ก่อนลงไปใต้แม่น้ำลืมเลือน ผู้อาวุโสแห่งเก้าเวหามอบของวิเศษให้มามากมาย พวกเขาจึงยื้อเวลาไว้ได้จนกว่าผู้อาวุโสจะมาถึง
ของวิเศษถูกโยนออกไปทีละชิ้น
เครื่องรางต้านทานการโจมตีของผีแค้นไท่ซวีไว้
หลีฝูรู้ว่าปล่อยให้ยืดเยื้อต่อไปไม่ได้ คนจากเก้าเวหาจะมาถึงในไม่ช้า ต่อให้นางอยากตายไปพร้อมกัน ตอนนี้ก็ยังทำไม่ได้ ทำได้เพียงข่มกลิ่นอายของตน ฝืนลุกขึ้นทั้งที่เจ็บปวดและอ่อนแรง
“นางจะหนี!” ฮวาเยว่ร้องลั่น
สีหน้าเฉินเซียวเคร่งเครียดขึ้น
จากนั้นเขาประสานมือสร้างค่ายกล กดทับไปทางหลีฝูเพื่อรั้งนางไว้
หลีฝูถูกพันธนาการ ชั่วขณะหนึ่งดิ้นไม่หลุด จึงหันกลับมาจ้องเขาเขม็ง แววตาเต็มไปด้วยความเกลียดชังและจิตสังหาร เอ่ยทีละคำว่า
“เฉินเซียว ชาติที่แล้วก่อนชาติก่อน ข้าติดค้างอะไรเจ้าไว้กันแน่ เจ้าถึงทำกับข้าเช่นนี้?!”
จะเข้าสำนักเซียนก็เข้าไปเถิด นางไม่เคยพูดสักคำว่าไม่ให้เขาจากนางไปตลอดชีวิต
แต่เขากลับเข้าสำนักเซียนโดยไม่บอกนาง แล้วยังพาฮวาเยว่กลับมาด้วย นำหายนะใหญ่หลวงและความทุกข์ทรมานมาสู่คนธรรมดาอย่างนาง
“ข้า...” เฉินเซียวขยับริมฝีปาก “ข้าไม่ได้ตั้งใจ เรื่องสำนักเซียนที่ไม่บอกเจ้า ก็เพราะไม่อยากให้เจ้าต้องวุ่นวายใจ”
“ถ้าข้าไม่รู้ แล้วข้าสงบใจหรือ?” ดวงตาทั้งสองของหลีฝูแดงก่ำ
“ฮวาเยว่มีหลักการ ขอเพียงไม่ล่วงเกินนาง นางก็ไม่ลงมือกับคนธรรมดาก่อน ยิ่งไปกว่านั้น ข้าก็คอยดูแลอยู่ข้าง ๆ” เฉินเซียวเอ่ยเสียงแผ่ว
ดังนั้นเขาจึงคิดว่าหลีฝูจะใช้ชีวิตอย่างสงบสุขจนแก่เฒ่า ถึงตอนนั้นเขาค่อยออกเดินทางบนวิถีเซียน ก็จะไม่ติดค้างนางอีก
แต่กลับนึกไม่ถึงว่า...
หลีฝูโกรธจนหัวเราะออกมา
ไม่ลงมือก่อนหรือ? แต่เขาไม่พูดอะไรสักคำ กลับพาอนุกลับมาอยู่บ้านข้าง ๆ นั่นไม่ใช่รอให้พวกนางไปถามหรอกหรือ?
พอถามแล้วก็กลายเป็นการล่วงเกินอีกหรือ?
ฮวาเยว่ก็เลยลงมือได้อย่างนั้นหรือ?
นี่มันหลักการอะไรกัน?!
หลักการหรือ?
ฮวาเยว่มีสิ่งนี้จริงหรือ?
“เฉินเซียว เจ้าจะพูดพร่ำกับนางไปทำไม นางเป็นเจ้าแห่งผีอาฆาต เป็นราชันแห่งไอแค้น คือหายนะล้างโลกของโลกบำเพ็ญเซียน!” ฮวาเยว่ไม่อยากฟังทั้งสองรำลึกความหลัง แววตาพลันเย็นเยียบ กำไลระฆังดอกลิลลี่ออฟเดอะวัลเลย์บนข้อมือพุ่งออกไป ขวางไอแค้นของผีแค้นไท่ซวีไว้
มืออีกข้างว่างลง กระบี่ชะตาสวรรค์ก็ลอยขึ้นมา
การรับมือผีแค้นนั้นยากลำบากยิ่ง โชคดีที่มีของวิเศษมากพอ หากไม่ฉวยโอกาสตอนเจ้าแห่งผีอาฆาตบาดเจ็บลงมือ แล้วจะรอให้นางฟื้นตัวหรือ?
เฉินเซียวถอนหายใจเบา ๆ
เซียนกับมนุษย์แตกต่างกัน ต่างฝ่ายต่างมีกฎการดำรงชีวิตของตน ยากจะบอกว่าใครมีเหตุผลกว่า ยามนี้กาลเวลาล่วงเลยมานาน พูดเรื่องเหล่านี้ไปก็ไร้ประโยชน์
หลีฝูไม่รู้ว่าเหตุใดจึงกลายเป็นเจ้าแห่งผีอาฆาต แต่เพื่อปวงชนใต้หล้า นางต้องตาย
กระบี่ชะตาสวรรค์สีฟ้าน้ำลอยขึ้นมารวมกับกระบี่สีแดง หลอมรวมเป็นกระบี่สังหาร ก่อนฟาดฟันลงใส่หลีฝูอีกครั้ง
พลังวิญญาณในร่างถูกสูบจนเหือดแห้ง ทั้งสองโงนเงนแทบยืนไม่อยู่ ทำได้เพียงโจมตีอีกครั้งเดียว
กระบี่สังหารเป็นของวิเศษที่ผู้ทรงเกียรติขั้นมหายานร่วมกันหลอมสร้าง แม้แต่ผีแค้นไท่ซวีก็ยังชะงักไปตามสัญชาตญาณ
กระบี่สีแดงสลับน้ำเงินขนาดมหึมาฟาดลงมาจากฟ้า ราวกับจะผ่าทุกสิ่งให้แหลกสลาย สังหารสรรพชีวิตทั้งปวงใต้คมกระบี่สังหาร!
หลีฝูถูกครอบคลุมไว้แล้ว
นางจะตายแล้วหรือ?
เมื่อครู่นางเอาแต่พูดโต้เถียงกับเฉินเซียว พยายามถ่วงเวลา เพราะกำลังขบคิดปัญหาข้อหนึ่ง
พวกเขาบอกว่า แม้นางยังเติบโตไม่เต็มที่ แต่นางก็คือเจ้าแห่งผีอาฆาต เป็นราชันแห่งไอแค้น
ปู๋ว่างบอกว่า ธงกระบี่จักรพรรดิมนุษย์อยู่ใต้แม่น้ำลืมเลือน ใช้สะกดผีแค้นทั้งหมดในแม่น้ำลืมเลือน หากได้ธงกระบี่จักรพรรดิมนุษย์มา ก็จะบัญชาผีแค้นทั้งหมดได้
เช่นนั้นหมายความว่าเจ้าแห่งผีอาฆาตกับธงกระบี่จักรพรรดิมนุษย์มีอำนาจคล้ายคลึงกันหรือไม่?
หรือกระทั่ง...
ทั้งสองแทบจะเป็นสิ่งเดียวกัน?
การดำรงอยู่เช่นนี้ จะไม่เกี่ยวข้องกันเลยหรือ?
【บางทีเจ้าก็อาจทำได้ อย่างไรเสียเจ้าก็คือ... เจ้าแห่งผีอาฆาตนี่นา】
หลีฝูเงยหน้ามองกระบี่สังหารที่ฟาดลงมาราวกับหลังคาถล่มครอบฟ้า แววตาฉายความบ้าคลั่ง ในเมื่อจนตรอกถึงเพียงนี้แล้ว เช่นนั้นก็ลองดูสักครั้ง!
นางค่อย ๆ ยกมือขึ้น พลันหลับตาลง ไอแค้นพลุ่งพล่าน เป็นทั้งการเรียกหาและดิ้นรน
กลิ่นอายของเจ้าแห่งผีอาฆาตแผ่กระจายออกไป
แม่น้ำลืมเลือนปั่นป่วนอีกครั้ง ไอแค้นที่ไหลรินดุจสายน้ำสั่นไหว เฉินเซียวกับฮวาเยว่ซึ่งพลังวิญญาณถูกสูบจนเหือดแห้งยืนไม่อยู่ เกือบล้มลง
ผีแค้นไท่ซวีรีบหดศีรษะกลับไปในทันที เผยความหวาดกลัวเลือนราง
ใต้ฝ่ามือของหลีฝู ไอแค้นรวมตัวและปั่นป่วน สิ่งที่ครึ่งหนึ่งเป็นกระบี่ ครึ่งหนึ่งเป็นธงค่อย ๆ สั่นสะเทือนขึ้นมาจากเบื้องล่าง หมอกดำพันรอบ เลือนรางกึ่งปรากฏกึ่งซ่อนเร้น แผ่ไออำมหิตชวนให้ขวัญผวา
นางกำธงกระบี่ไว้ในมือ หมอกดำพลุ่งพล่านอย่างเกรี้ยวกราด
ทันทีที่นางกำมันไว้ ไอแค้นสีดำก็ทะลักเข้าสู่ร่าง จากทั่วทุกทิศทางโหมกระหน่ำเข้ามา ผีแค้นร้องคำรามดิ้นรน สิ่งที่เลือนรางกึ่งปรากฏกึ่งซ่อนเร้นเผยรูปลักษณ์ทั้งหมดออกมาใต้ฝ่ามือของนาง!
ตรงด้ามกระบี่คือธง ตรงก้านธงคือกระบี่ ตั้งตรงเป็นธง กลับหัวเป็นกระบี่
ธงกระบี่จักรพรรดิมนุษย์!
ไม่ต้องตามหา มันมาหานางเอง
หลีฝูลืมตาขึ้น