ภายในสำนักงานกองใหญ่ จ้าวกว่างซานกำลังยอง ๆ สูบบุหรี่อยู่กับพื้น
หลิวส่วงจู้ก็นั่งอยู่ข้าง ๆ ทั้งคู่ต่างทำหน้าเคร่งเครียด
ตอนนั้นเอง ประตูไม้ถูกสวีฉางเล่อผลักเปิดอย่างแรง ลมหนาวหอบเกล็ดหิมะพัดกรูเข้ามา
จ้าวกว่างซานสำลักลมหนาวจนไอสองครั้ง ก่อนเงยหน้าขึ้น
สวีฉางเล่อเดินเข้าไป แกะห่อผ้าที่แขวนอยู่ตรงเอว แล้วโยนลงบนโต๊ะเตียงเตาโดยตรง
เขี้ยวหมูป่าสองซี่ ยาวราวหนึ่งเมตร เปื้อนเลือดสีดำ กลิ้งออกมากระแทกโต๊ะดังตุบ
สิ่งที่ถูกโยนขึ้นไปพร้อมกันยังมีสลักเหล็กเปื้อนเลือด ซึ่งถอดออกมาจากเครื่องสับหมู
“ฉางเล่อ นี่มัน...”
หลิวส่วงจู้ชี้เขี้ยวบนโต๊ะ พูดจาแทบไม่เป็นคำ
“ลุงจ้าว หัวหน้าหลิว รีบหาคนไปเทียมรถเร็ว”
สวีฉางเล่อลากม้านั่งมานั่ง หยิบกระบอกน้ำชาบนโต๊ะขึ้นดื่มน้ำเย็นอึกใหญ่
“หมูป่าทั้งฝูงที่ช่องเขาเหยียนจุ่ย ผมจัดการเรียบแล้ว”
“มีทั้งหมด 4 ตัว ตัวผู้จ่าฝูงหนักเกิน 300 ชั่ง ส่วนอีก 3 ตัวรวมกันก็หนักราว 400 ชั่ง”
“เนื้อรวมกันประมาณ 700–800 ชั่ง กองอยู่ในหุบเขาหมดแล้ว”
ในห้องเงียบจนได้ยินเสียงไส้ตะเกียงแตกเปรี๊ยะ
จ้าวกว่างซานขยี้หูตัวเอง
“นายว่าอะไรนะ? ล้มทั้ง 4 ตัวเลยเหรอ?”
“เนื้อ 700–800 ชั่งเนี่ยนะ?”
สวีฉางเล่อพยักหน้า
“ตายหมด ไม่มีตัวไหนหนีรอด”
“กลิ่นเลือดในป่าแรงมาก ถ้าช้ากว่านี้อีกหน่อย หมาป่าแถวนั้นคงได้กลิ่นแล้วตามไปถึงแน่”
จ้าวกว่างซานได้สติ ตบต้นขาตัวเองดังฉาด
“ส่วงจู้ มัวยืนงงทำไม!”
“รีบไปตีระฆัง! เรียกกองกำลังอาสาสมัครกับหนุ่มฉกรรจ์ในหมู่บ้านให้หมด!”
“เอาเลื่อนลากไม้ใหญ่ 4 คันของกองไปด้วย แล้วหยิบอาวุธตามฉันเข้าป่าไปขนเนื้อ!”
หลิวส่วงจู้ตะโกนรับคำ คว้าหมวกบุผ้าฝ้ายแล้วพุ่งออกจากประตูไป
กัง ๆ ๆ
เสียงระฆังทองแดงทุ้มหนักและเร่งร้อนทำลายความเงียบสงบของกองเซี่ยโกว
สมาชิกชุมชนสวมเสื้อบุผ้าฝ้ายวิ่งออกจากบ้าน ปากก็ตะโกนถามว่าเกิดเรื่องใหญ่อะไรขึ้น
จ้าวกว่างซานยืนบนบันไดหน้าอาคารสำนักงานกอง ตะโกนเสียงดังลั่น