ภายในบ้านอุ่นสบาย
สิ่งของที่จ้าวกว่างซาน เลขาธิการพรรคประจำกองการผลิต นำมามอบให้ด้วยตัวเอง วางเรียงเป็นระเบียบบนโต๊ะเตียงเตา
สิ่งที่สะดุดตาที่สุดคือเกียรติบัตรสีแดงสด ประทับตราประทับหลวงไว้ ด้านบนเขียนอย่างเป็นระเบียบว่า “สมาชิกกองการผลิตดีเด่น ผู้พิทักษ์เสบียงและจับโจร”
ข้างเกียรติบัตรมีเนื้อหมูสดหนัก 5 ชั่ง วางอยู่ เนื้อขาวมันเงา เต็มไปด้วยชั้นมันหนา ๆ
ใต้ชิ้นเนื้อยังมีคูปองผ้าสีน้ำเงินยาว 5 ฉื่อซ่อนอยู่
ในฤดูหนาวอันแร้นแค้นที่หิมะปกคลุมภูเขา เสบียงใกล้หมด เนื้อมัน 5 ชั่งกับคูปองผ้าสีน้ำเงินนี้ช่างชวนให้คนอิจฉาเสียจริง
สวีฉางเล่อเลื่อนคูปองผ้ากับเนื้อมันบนโต๊ะไปข้างหน้า แล้วดันไปตรงหน้าเซียวรั่วถังทั้งหมด
“ต่อไปค่าใช้จ่ายในบ้านให้เธอเป็นคนจัดการ ส่วนคูปองผ้านี่เก็บไว้ตัดชุดใหม่ใส่สักชุดนะ”
น้ำเสียงของสวีฉางเล่อเรียบเฉย สายตาหยุดอยู่ที่ขอบตาแดงก่ำของเซียวรั่วถัง
เซียวรั่วถังยื่นมือไปแตะคูปองผ้าสีน้ำเงินใบนั้น แล้วลูบเนื้อมันเบา ๆ
ความอัดอั้นและหวาดหวั่นที่สะสมมาตลอดวัน หลังถูกหลี่เจี้ยนกั๋วกลั่นแกล้งและเหล่าปัญญาชนสาวชี้หน้าซุบซิบพลันสลายหายไปจนหมดสิ้น
ในยุคที่ผู้คนอดอยากและหนาวเหน็บเช่นนี้ ชายตรงหน้าใช้หมัดเหล็กคู่หนึ่งปกป้องเธอจากอันตรายทั้งปวง
“ฉางเล่อ เอาคูปองผ้านี่ไปตัดเสื้อบุหนา ๆ ให้นายเถอะ นายเข้าไปในป่าลึกอยู่บ่อย ๆ ข้างในหนาว…”
เซียวรั่วถังสูดจมูกเบา ๆ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความพึ่งพิง
“ร่างกายฉันแข็งแรง ไม่หนาวหรอก เชื่อฟังนะ เอาไปตัดชุดใหม่ให้เธอใส่”
สวีฉางเล่อยกมือบีบแก้มเธอเบา ๆ
แก้มเซียวรั่วถังแต้มสีแดงระเรื่อ เธอพยักหน้าอย่างว่าง่าย
ฟ้ามืดสนิทแล้ว ลมนอกหน้าต่างพัดหอนครืน แต่ภายในบ้านกลับอบอุ่นละมุนละไม