หลี่เจี้ยนกั๋วลอยตัวพ้นพื้น มือทั้งสองเกาะขอบหน้าต่างไม้ไว้ พลางค่อย ๆ ลำเลียงแป้งออกมาครึ่งกระสอบ
แป้งขาวหนักอึ้ง กดจนหัวไหล่เขาปวดล้า ร่างทั้งร่างคร่อมอยู่บนกรอบหน้าต่าง ออกแรงถีบขาลง
บนใบหน้ายังมีรอยยิ้มของคนที่ขโมยสำเร็จ ในหัวกำลังคิดว่าจะเอาแป้งชั้นดีไปขายแลกเงินอย่างไร
จังหวะที่เท้าข้างหนึ่งใกล้จะแตะพื้น ลมแรงสายหนึ่งก็พุ่งเข้าใส่ต้นคอจากด้านหลัง
มือใหญ่กำยำทะลวงม่านหิมะเข้ามาคว้าต้นคอของหลี่เจี้ยนกั๋ว แรงบีบมหาศาล
หลี่เจี้ยนกั๋วยังไม่ทันได้หันกลับมา ร่างก็ถูกกระชากพลิกตกลงมาจากหน้าต่างอย่างแรง
แผ่นหลังฟาดลงในหลุมหิมะบนดินแข็งเย็นจัด แรงกระแทกทำให้เขาไอออกมาเป็นชุด
หลี่เจี้ยนกั๋วอ้าปากกว้าง กำลังจะร้องตะโกน แต่ผ้าป่านชุ่มน้ำหิมะก้อนหนึ่งถูกยัดเข้าปากทันที
เสียงร้องขอความช่วยเหลือทั้งหมดถูกอุดกลับลงไปในคอ เหลือเพียงเสียงอู้อี้
สวีฉางเล่อคุกเข่าข้างหนึ่งอยู่ข้างตัวเขา แววตาเย็นชา
เขาไม่พูดพร่ำทำเพลง ล้วงกระบองไม้พุทราสั้นสีดำคล้ำออกมาจากแขนเสื้อ
กระบองสั้นวาดผ่านกลางอากาศครึ่งวง ก่อนฟาดเข้าที่ข้อพับเข่าขวาของหลี่เจี้ยนกั๋วอย่างฉับไว
กร๊อบ!
เสียงกระดูกหักดังชัดเจนเป็นพิเศษท่ามกลางลมและหิมะ
ร่างของหลี่เจี้ยนกั๋วโก่งขึ้นทันที เส้นเลือดบนหน้าผากปูดโปน ความเจ็บปวดทำให้ลูกตาแทบถลนออกจากเบ้า
ปากถูกผ้าอุดไว้ เขาทำได้เพียงสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ทางจมูก น้ำมูก น้ำตา และเหงื่อเย็นไหลปะปนเต็มใบหน้า
สวีฉางเล่อยังคงสีหน้าเรียบเฉย เขาก้าวไปข้างหน้าครึ่งก้าว ใช้เข่าขวากดหน้าอกหลี่เจี้ยนกั๋วไว้กับกองหิมะ
กระบองไม้พุทราในมือพลิกกลับ หัวทองแดงของมันจี้ลงตรงชายโครงล่างสองซี่ของหลี่เจี้ยนกั๋วอย่างแม่นยำ