พริบตาเดียวก็ถึงวันส่งท้ายปีเก่าแล้ว
หิมะตกหนักปกคลุมกองเซี่ยโกวจนมิด หลังคาบ้านมีแท่งน้ำแข็งยาวครึ่งเมตรห้อยระย้า
แม้ข้างนอกจะหนาวเหน็บจนพื้นดินจับตัวเป็นน้ำแข็ง แต่บ้านของสวีฉางเล่อกลับอบอุ่นไปทั้งหลัง
ในกระทะเหล็กใบใหญ่ น้ำมันร้อนจัดกำลังเดือดปุด ๆ มีฟองเล็ก ๆ ผุดขึ้นมาไม่ขาดสาย
สวีฉางเล่อใช้ตะเกียบไม้คีบลูกชิ้นเนื้อหมูป่าที่ปั้นไว้ หย่อนลงไปในกระทะอย่างคล่องแคล่ว
เปลือกสีเหลืองทองพลิกกลิ้งอยู่ในน้ำมัน กลิ่นหอมชวนกินของเนื้อแผ่ลอดช่องประตูออกไปอย่างไม่หยุดหย่อน
【เปิดใช้ทักษะทำอาหาร ความชำนาญในการทำอาหาร +1】
ข้างเขียง เซียวรั่วถังสวมเสื้อไหมพรมสีแดงสดตัวใหม่เอี่ยม
ไหมพรมขนแกะแท้ผืนนี้ สวีฉางเล่อฝากเถียนตาหนิวซื้อมาจากห้างสรรพสินค้าในอำเภอ ส่วนเสื้อถักด้วยมือของเซียวรั่วถังเอง
สีแดงสดช่วยขับผิวขาวผ่องของเธอให้ดูเปล่งปลั่งขึ้น
เซียวรั่วถังกำลังคลึงแผ่นแป้ง บนเขียงมีไส้หมูผักกาดดองผสมแป้งสาลีขาวที่ปรุงเสร็จแล้ววางอยู่
“ฉางเล่อ วันนี้เราห่อเกี๊ยวตั้งเยอะ สองคนจะกินหมดเหรอ?”
เซียวรั่วถังวางเกี๊ยวลูกอวบที่เพิ่งห่อลงบนแผ่นรอง แล้วถามพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ
“กินไม่หมดก็เอาไปแช่แข็งไว้ข้างนอก ช่วงเดือนแรกของปีจะได้มีเกี๊ยวกินทุกวัน”
สวีฉางเล่อตักลูกชิ้นทอดสีเหลืองทองเป็นเงาวาวขึ้นมาหนึ่งกระชอน แล้วเทลงในชามกระเบื้องใบใหญ่
“ลองชิมดูสิว่าเค็มพอดีไหม”
สวีฉางเล่อคีบลูกชิ้นร้อน ๆ ขึ้นมาลูกหนึ่ง เป่าเบา ๆ ก่อนยื่นไปจ่อปากภรรยา
เซียวรั่วถังอ้าปากเล็กน้อย แล้วกัดลูกชิ้นไปครึ่งลูกอย่างแผ่วเบา
เปลือกนอกกรอบ ส่วนเนื้อหมูป่าด้านในนุ่มฉ่ำ น้ำมันผสานกลิ่นหอมของต้นหอมกับขิงแผ่ซ่านไปทั่วปลายลิ้น
“หอมจัง!”
ดวงตาของเซียวรั่วถังโค้งเป็นเสี้ยวจันทร์ งดงามน่ามอง
“ลูกชิ้นทอดกรอบกำลังดี ไม่มีกลิ่นสาบเลยสักนิด”
“แน่นอนอยู่แล้ว ไม่ดูหน่อยเหรอว่าใครเป็นคนทอด”
สวีฉางเล่อโยนลูกชิ้นอีกครึ่งที่เหลือเข้าปาก เคี้ยวจนมันเยิ้มไปทั้งปาก