สวีฉางเล่อกำมิงค์ม่วงที่ยังอุ่นอยู่ไว้ในมือ หน้าต่างในหัวของเขาก็แสดงข้อความแจ้งเตือนขึ้นมาต่อเนื่อง
【จับมิงค์ม่วงป่าชั้นเลิศได้สำเร็จ】
【ระหว่างการประลองเชาวน์กับสัตว์วิญญาณชั้นเลิศ เจ้าของระบบเข้าใจแก่นแท้แห่งกับดัก】
【ทักษะวางกับดักทะลุขีดจำกัด ระดับปัจจุบัน: ปรมาจารย์ (1010/5000)】
【สังหารสัตว์หายากในป่าได้สำเร็จ ได้รับแต้มคุณสมบัติอิสระหายาก: 1 แต้ม】
สวีฉางเล่อมองข้อความบนหน้าต่างแล้วรู้สึกโล่งใจขึ้นมาก
การนอนหมอบอยู่ในโพรงหิมะครั้งนี้ไม่เสียเปล่า
ไม่เพียงทักษะจะก้าวข้ามระดับชำนาญไปได้ ยังได้แต้มคุณสมบัติอิสระหายากมาอีกด้วย
เขาไม่ลังเล ตั้งสมาธิส่งความคิดไปยังหน้าต่างทันที
“เพิ่มแต้มคุณสมบัติให้สภาพจิตใจ”
เมื่อออกคำสั่ง ค่าสภาพจิตใจบนหน้าต่างก็เปลี่ยนจาก 13 เป็น 14
สวีฉางเล่อยืนอยู่ใต้ต้นสนแดงเก่า จู่ ๆ ในหัวก็มีเสียงดังสนั่นขึ้นมา
ความรู้สึกนี้ช่างประหลาด โลกทั้งใบในประสาทสัมผัสของเขาราวกับเปลี่ยนโฉมไป
สวีฉางเล่อค่อย ๆ หลับตาลง
เสียงลมรอบตัวกับเสียงหิมะตกชัดเจนขึ้น ทั้งยังเป็นระเบียบมากขึ้น
กิ่งไม้แห้งที่อยู่ห่างออกไป 100 เมตรหักเพราะถูกหิมะกดทับ เสียงแตกดังกรอบแกรบลอดเข้าหูอย่างชัดเจน
ไม่ใช่แค่การได้ยิน แม้แต่ประสาทรับกลิ่นของเขาก็เฉียบคมขึ้น
กลิ่นต่าง ๆ ที่ปะปนอยู่ในอากาศถูกแยกออกจากกัน
ทางตะวันตกเฉียงเหนือมีกลิ่นฉุนของปัสสาวะเก้ง ส่วนพุ่มไม้ทางตะวันออกเฉียงใต้ซ่อนกลิ่นมูลแห้งของไก่ฟ้าไว้
แม้แต่หนอนสนที่จำศีลอยู่ตามรอยแตกของเปลือกต้นสนเก่า เขาก็ยังใช้สัญชาตญาณระบุตำแหน่งได้