ซูโม่พยักหน้าให้ทุกคน เมื่อเห็นแววตาเป็นห่วงของทุกคน ใจก็พลันอบอุ่นขึ้นมา รู้สึกซาบซึ้งนัก “ช่วงนี้ต้องขอโทษที่ทำให้ทุกคนเป็นห่วงด้วยนะครับ”
ท่านเฉินโบกมือใหญ่ “พอ ๆ แกเป็นพวกชอบพูดแต่คำเกรงใจนี่หว่า เพิ่งหายป่วยใหม่ ๆ ต้องพักผ่อนเงียบ ๆ รีบกลับบ้านไปพักซะ เลี้ยงตัวให้หายดีนั่นแหละสำคัญที่สุด!”
คำนี้ดันเข้าหูสวีโม่หานที่เพิ่งเดินออกจากห้องตรวจพอดี เขานี่พูดอะไรไม่ออกเลย
เพิ่งหายป่วย?
เลี้ยงตัวให้หายดี?
บ้า!
เมื่อกี้การตรวจทั้งหมดเขารับผิดชอบเอง ไม่มีใครรู้สภาพร่างกายของซูโม่ดีไปกว่าเขาอีกแล้ว ไม่พูดเกินจริงเลย ร่างกายซูโม่ตอนนี้แข็งแรงกว่าคนปกติร้อยเท่ายังไม่พอ ต่อยวัวตายหมัดเดียวยังไม่เกินเลย!
ขนาดนี้ ยังต้องพักอีก?
ไร้สาระชะมัด!
แต่คนพูดคือท่านเฉิน ประโยคนี้สวีโม่หานได้แต่บ่นอยู่ในใจ ไม่กล้าพูดออกมาหรอก
ซูโม่กระพริบตาปริบ ๆ เสียงเบา “ท่านเฉินครับ ผมร่างกายแข็งแรงดีแล้ว ไม่ได้อ่อนแออย่างที่ท่านคิดหรอก”
อ่อนแอ?
ตอนนี้เขาสดชื่นจนจะระเบิด พลังน่าสะพรึงกลัวที่ซ่อนอยู่ในร่างกาย ไม่เกี่ยวกับคำว่าอ่อนแอแม้แต่นิด!
“อย่ามัวพูดมาก!”
ท่านเฉินยิ้มพลางด่า “ข้าบอกให้เจ้าพัก เจ้าก็ต้องพัก นี่คือคำสั่ง เดือนหน้าก็ไม่ต้องไปเรียนแล้ว กลับบ้านไปพักผ่อนให้เต็มที่ ได้ยินไหม?”