ร้องไห้ครั้งนี้ กินเวลานานครึ่งชั่วโมง
ทั้งสามคนไม่สงสัยเลยว่าคำพูดของซูโม่เป็นความจริงหรือไม่ เพราะพวกเธอเชื่อซูโม่ เชื่ออย่างไร้เงื่อนไข
ในเมื่อซูโม่บอกว่าหาทางรักษามะเร็งได้ ก็ต้องหาได้แน่!
ซูโม่มองดูผู้หญิงทั้งสามร้องไห้ครึ่งชั่วโมงเงียบ ๆ เขาอยากปลอบ และก็ลองแล้ว แต่ปลอบยังไงก็ไม่อยู่ สุดท้ายเลยต้องเป็นผู้ชมที่เงียบสงบ
เขามองนาฬิกาบนผนัง มุมปากคลี่ยิ้มขมขื่นอย่างช่วยไม่ได้
ครึ่งชั่วโมงผ่านไปแล้ว...
"แค่ก—"
"แม่ คุณน้า เสี่ยวซี หยุดร้องไห้กันเถอะครับ"
ซูโม่เอ่ยปลอบอีกครั้ง "นี่มันเรื่องดีนะ ร้องไห้ทำไม ควรจะดีใจต่างหาก!"
เหยียนจิ่วซีปาดน้ำตา สะอึกสะอื้น "โม่...แกร...แกร...เห็นตาไหน...ว่าพวกเรา...ไม่ดี...ใจ?"
ซูโม่: "..."
ประโยคเดียวแบ่งเป็นห้าช่วงถึงจะพูดจบ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นเหยียนจิ่วซีในสภาพนี้
แม่ของซูปาดน้ำตาบนใบหน้า ถามเสียงเบา "เสี่ยวโม่ วิธีของลูกใช้ได้กับมะเร็งตับอย่างเดียวเหรอ?"
"ไม่ครับ ใช้ได้กับมะเร็งทุกชนิด!"
ซูโม่ยิ้มจาง ๆ จริง ๆ แล้วในตอนแรก ทิศทางของเขาคิดหาวิธีรักษามะเร็งตับจริง ๆ แต่ไม่คิดว่า จะฟลุ๊คจนทำให้เขาคิดใช้กระแสไฟฟ้าภายในร่างกายที่เพิ่มขึ้น ไปกำจัดเซลล์มะเร็งในตัวคนไข้ได้
พอวาดแบบเสร็จ เขาก็รู้ว่าตัวเองทำเรื่องใหญ่ที่น่าทึ่งเข้าแล้ว
ไอ้ตัวแสบที่ชื่อว่ามะเร็ง...
เหมือนจะโดนเขากำจัดไปแล้ว!
"ใช้ได้กับมะเร็งทุกชนิด?"
แม่ของเหยียนจ้องซูโม่ตาเหม่อ พึมพำ "สวรรค์ นี่มันน่ากลัวเกินไป นี่มันน่ากลัวเกินไป..."