เช้าวันรุ่งขึ้น
ซูโม่พาเหยียนจิ่วซีไปส่งที่บ้านลู่หว่างโยวแล้ว ก็มุ่งหน้าตรงไปยังกองพัฒนาการทหารชานเมืองตี้ตู
เพียงก้าวลงจากรถ ก็เห็นไป๋ชุนจุนที่รออยู่หน้าประตูตั้งแต่เนิ่น ๆ
"รัฐมนตรีปั๋ว ไม่เจอกันซะนาน"
"อาจารย์ซู ขอแสดงความยินดีในโอกาสแต่งงานใหม่ครับ"
ไป๋ชุนจุนยิ้มแฉ่งพูดว่า "ในพิธีมอบรางวัลโนเบลเมื่อวานซืน อาจารย์ซูเจ๋งเกินไปแล้ว เดียวดายกวาดรางวัลมาครบทุกสาขา ตอนนั้นคนทั้งห้องประชุมเกือบสี่สิบคนถึงกับตัวแข็งค้างไปเลย"
ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความทึ่ง
ความชื่นชมจากใจจริง ไม่มีการประจบประแจงแอบแฝงแม้แต่นิดเดียว
อายุเพียงสิบเก้าปี ก็สร้างวีรกรรมสะเทือนขวัญถึงเพียงนี้
เขาพูดได้แค่คำเดียว: ไม่เคยมีมาก่อน และไม่มีอีกแล้วในอนาคต
ไม่ว่าอัจฉริยะจะเจ๋งแค่ไหน ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะมาถึงความสำเร็จระดับซูโม่ตอนอายุสิบเก้า
แม้แต่ความเป็นไปได้เล็ก ๆ นิดเดียวก็ไม่มี!!!
"รัฐมนตรีปั๋วชมเกินจริงแล้ว"
ซูโม่ยิ้มอย่างสงบ พูดอย่างถ่อมตัวว่า "ก็แค่รางวัลไม่กี่ชิ้นเอง ไม่ถึงกับเว่อร์ขนาดนั้นหรอก"
ได้ยินดังนั้น ไป๋ชุนจุนถึงกับยิ้มขื่น
คนที่มองรางวัลโนเบลแบบนี้ คงมีแค่ซูโม่คนเดียวในโลก
คนที่ได้รางวัลโนเบลทั้งหลายในอดีต อยากให้ทั้งโลกรู้กันทั่วถึงยังไงยังงั้น
แต่ซูโม่กลับไม่แยแสเลยสักนิด
จิตใจระดับนี้ ทำให้เขารู้สึกอายแทน
ยังไงก็ตาม เขาทำแบบซูโม่ไม่ได้หรอก ที่ปล่อยวางได้ขนาดนี้...
"คนมาครบหรือยัง?"
"มาครบแล้ว!"