ในโรงแรม
เหยียนจิ่วซีกอดโทรศัพท์นอนขดอยู่บนโซฟา ไม่รู้ว่ากำลังแชทกับใครอยู่ ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม
"แชทกับใครน่ะ?"
วางสายเสร็จ ซูโม่ก็งอกงามเข้ามาอย่างสงสัย "ขอดูหน่อยสิ เดี๋ยวจะหลอกฉันไปคุยกับหนุ่มคนอื่นอยู่?"
"ไม่มีปล้ำ!"
เหยียนจิ่วซีกอดโทรศัพท์แนบอก การบีบโดยไม่ตั้งใจนั้น กลับวาดเส้นสัดส่วนที่ยั่วยวนเหลือเกิน
"จริงน่ะ?"
ซูโม่ยิ้มเจ้าเล่ห์ กดตัวลงนั่งบนขางามของเหยียนจิ่วซี ลมหายใจเริ่มหนักหน่วง "ขอดูหน่อย"
"ไม่เอา!"
ใบหน้าน้อยของเหยียนจิ่วซีแดงระเรื่อ เธอพูดเบา ๆ "ฉันกำลังแชทกับเสี่ยวหรานอยู่ ผู้ชายอย่างเธอมาดูแชทของผู้หญิงเราทำไม?"
พูดจบ เธอยังไม่หายคันมือ ถุยน้ำลายใส่เบา ๆ "ตัวเวร!"
"ตัวเวร?"
ซูโม่พูดเล่น ๆ "ตั้งแต่เธอพูดแบบนี้แล้ว งั้นฉันจะเป็นตัวเวรให้เธอดู"
"เ...เธอจะทำอะไร?"
ดวงตาของเหยียนจิ่วซีเต็มไปด้วยความระแวง กลืนน้ำลายลงคอโดยไม่รู้ตัว
ซูโม่ขมวดคิ้วขึ้นเล็กน้อย "จะทำอะไรได้ล่ะ? ก็ต้องปรึกษาภรรยาเรื่องใหญ่ของการสืบทอดอารยธรรมมนุษยชาติสิ!"
เหยียนจิ่วซี: "......"
"ไม่เอา!"
เธอปฏิเสธซูโม่อย่างไม่ไยดี
ครั้งเมื่อวาน จนถึงตอนนี้ร่างกายเธอยังเจ็บเมื่อยอยู่เลย
อีกแล้ว เธอไม่ต้องลงจากเตียงเลย!
"งั้นก็ให้ฉันดูสิ"
"เอาๆๆ ดูเลย"
จนได้ เหยียนจิ่วซียื่นโทรศัพท์ให้ซูโม่
สำหรับเธอแล้ว ขอให้ไม่ต้องทำอย่างนั้น อะไรก็ได้ทั้งนั้น
ซูโม่ส่ายหัว ไม่รับโทรศัพท์ แต่ชี้ไปที่ยอดเนินงามสองลูกหน้าอกของเหยียนจิ่วซี ยิ้มเจ้าเล่ห์ "สาว ฉันว่าเธอเข้าใจผิดแล้ว ที่ฉันจะดูคืออันนี้"