ไม่เพียงแต่พิลึกพิลั่นเท่านั้น แต่ยังเกินจะเชื่ออีกด้วย...
เหยียนจิ่วซีรู้สึกว่า ต่อให้เธอพูดความจริงออกไป ก็คงไม่มีใครเชื่อ
ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้เกินขอบเขตของวิทยาศาสตร์ไปแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะเธอได้ประสบกับมันด้วยตัวเอง ต่อให้เป็นเธอเองก็คงไม่เชื่อว่าจะมีเรื่องที่เหลือเชื่อขนาดนี้เกิดขึ้นได้
เหยียนจิ่วซีแอบมองซูโม่ แววตาของเธอวูบไหวด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน
เมื่อเวลาผ่านไป เธอยิ่งอ่านซูโม่ไม่ออกมากขึ้นเรื่อยๆ
เรื่องราวมหัศจรรย์มากมายเกินไปเกิดขึ้นกับซูโม่ จนไม่มีทางอธิบายได้
บางทีอาจจะรู้สึกได้ถึงอารมณ์ที่เปลี่ยนไปของเหยียนจิ่วซี ซูโม่ที่กำลังกินข้าวอยู่ก็เงยหน้าขึ้นมาทันใด มุมปากมีรอยยิ้ม และแววตาเต็มไปด้วยความลึกซึ้ง
เหยียนจิ่วซียิ้ม ความสงสัยในใจหายไปในพริบตา
จะคิดไปทำไมขนาดนั้น?
ยังไงซะ ไม่ว่าซูโม่จะเปลี่ยนไปแค่ไหน เขาก็เป็นของเธอคนเดียว!
การสื่อสารอย่างเงียบๆ ของทั้งคู่ ถูกคนๆ หนึ่งมองเห็นจนหมด
หนิงไห่เหลือบมองซูโม่โดยไม่ให้ใครสังเกต เขามั่นใจได้ว่า การเปลี่ยนแปลงของลูกสาวต้องเกี่ยวข้องกับเด็กหนุ่มคนนี้แน่นอน ความอยากรู้อยากเห็นที่มีต่อซูโม่ในใจจึงยิ่งทวีมากขึ้น
การที่ทำให้ลูกสาวเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่อย่างนี้ได้ในเวลาอันสั้น มันเกินความเข้าใจของเขาไปโดยสิ้นเชิง
เจ้าเด็กนี่มันเป็นอะไรกันแน่?
ไม่สิ เจ้าเด็กนี่มันไม่ใช่อะไรดีๆ ต่างหาก!
"ฮัดชิ้ว!"
ซูโม่ที่กำลังกินข้าวอยู่ จู่ๆ ก็จามออกมา สายตากวาดมองไปทั่วใบหน้าของทุกคน แล้วหยุดลงที่ตัวหนิงไห่ ก่อนจะถามเสียงเบา "พ่อครับ เมื่อกี้พ่อแอบด่าผมในใจหรือเปล่า?"