"ใช่ก็ไม่ใช่"
หนิงไห่มีแววคิดถึงเรื่องเก่าปรากฏในดวงตา พูดเสียงเบา "รู้ไหมว่าปีนี้ฉันอายุเท่าไหร่แล้ว?"
"ไม่ทราบ"
ซูโม่ส่ายหน้า แล้วลองเดา "เจ็ดสิบ?"
"ไม่ใช่!"
หนิงไห่พูดอย่างไม่ใส่ใจ "ฉันอายุแปดสิบสองปีแล้ว ที่หน้าตายังเด็กขนาดนี้ เพราะตอนหนุ่มบังเอิญได้หนังสือมาหนึ่งเล่ม ข้างในบันทึกวิชาบำเพ็ญเพียรของผู้บำเพ็ญเพียรที่ชื่อว่า 'เคล็ดเต่าเกษียณ' กับเรื่องราวเกี่ยวกับเกาะหลิงไว้ด้วย"
"เมื่อวานตอนลงมือกัน แสงสีม่วงจางๆ ที่ออกจากตัวฉัน ก็คือเคล็ดเต่าเกษียณนั่นแหละ เคล็ดเต่าเกษียณแข็งแกร่งมาก แต่ก็มีข้อจำกัดใหญ่ เพราะวิชานี้ช่วงแรกฝึกจะเพิ่มพลังได้เร็วมาก แต่พอฝึกถึงชั้นสี่ขึ้นไป ต้องใช้พลังปราณมาช่วยฝึก ไม่เช่นนั้นไม่มีทางทะลุไปชั้นต่อไปได้"
"แต่เคล็ดเต่าเกษียณก็มีความสามารถพิเศษอย่างหนึ่ง นั่นคือเพิ่มอายุขัยของผู้ฝึก และทำให้ผู้ฝึกแก่ช้าลงมาก ฉันเลยดูยังหนุ่มขนาดนี้"
"แปดสิบสองปีแล้ว?"
ฟังคำนี้แล้ว ซูโม่มุมปากกระตุกเล็กน้อย พูดอย่างงงๆ "โอ้ยคุณพระ ช่างแก่กว่าคุณน้าสี่สิบปี ตอนนั้นแกทำใจลงมือยังไงลงวะ? ไม่ใช่คนจริงๆ เลย..."
หนิงไห่: "..."
*******!
"ไอ้หนูเอ๊ย ดีที่สุดแกหุบปากซะ ไม่งั้นฉันไม่รับประกันความปลอดภัยของแก!!!"
หนิงไห่หนังตากระตุกไม่หยุด สีหน้าดำเหมือนถ่านหิน คำพูดข่มขู่ชัดเจนเกินจะเข้าใจผิด