“คุณคงเข้าใจผิดไปแล้วถึงสามตัวอักษรนั้น!”
“……”
หลู่หว่างโยวอึ้งงัน ใบหน้างดงามค้างเติ่งไปชั่วขณะ
เจ็บใจมั้ย?
เจ็บใจมาก!!!
เพิ่งกินอาหารหมาจนอิ่มแน่น ยังต้องมาโดนกรีดใจซ้ำอีก
มันยังมีมนุษยธรรมกันอยู่มั้ยเนี่ย?!""
เหยียนจิ่วซีเตะซูโม่ใต้โต๊ะหนึ่งครั้ง “พูดน้อย ๆ หน่อย พี่หว่างโยวพูดถูกแล้ว ที่นี่เป็นที่สาธารณะ ต้องระวังภาพลักษณ์หน่อย เมื่อกี้ฉันคิดไม่รอบคอบเอง”
ซูโม่ยักไหล่
ไม่เสียเวลาโต้แย้งอะไร
เขาหยิบไมค์ที่อยู่ใกล้มือขึ้นมา แล้วตะโกนดังลั่น “ทุกคนกลับมามีสติกันเถอะ! ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด ตอนนี้ทุกคนน่าจะเข้าใจแล้วว่าคำพูดของฉันเมื่อกี้หมายความว่าอะไร ใช่แล้ว นั่นแหละคือสิ่งที่ฉันบอกว่า ‘เอฟเฟกต์ผีเสื้อ’!”
เมื่อถูกซูโม่ปลุกสติ ฝูงชนที่ยังงงค้างก็ทยอยกลับมามีสติกันหมด
หวังเทาหยิบไมค์ขึ้นมา แล้วเอ่ยถาม “อาจารย์ซู ผมยอมรับว่าการกระทำเมื่อกี้ของคุณสร้างความสะเทือนใจมากจริง ๆ แต่มันเหมือนจะไม่มีประโยชน์อะไรเลยนี่?”
“นักคณิตศาสตร์ระดับหก หรือจะมีแค่นี้?”
“แน่นอนว่าไม่”
ซูโม่พยักหน้าเบา ๆ
ต้องยอมรับเลยว่า หวังเทานี่ไม่ธรรมดา ในฐานะหนึ่งในเสาหลักของสถานีตงไท่ เขาถามทุกคำแล้วโดนใจความสำคัญพอดี
เขาเรียบเรียงความคิด แล้วตอบอย่างใจเย็น “นั่นเป็นเพียงการสาธิตขั้นพื้นฐานที่สุดเท่านั้น ความสามารถของนักคณิตศาสตร์ระดับหกนั้นยิ่งกว่านี้อีกมหาศาล”
เมื่อได้ยินดังนั้น หวังเทาจึงถามต่อ “งั้นอาจารย์ซูช่วยอธิบายให้ชัดเจนกว่านี้หน่อยได้มั้ยครับ? ยังไงก็นักคณิตศาสตร์ระดับหกยังไม่เคยปรากฏตัวมาก่อน ผมเชื่อว่าไม่ว่าจะเป็นเพื่อนสื่อมวลชนที่นั่งอยู่ตรงนี้ หรือชาวเน็ตนับไม่ถ้วนที่กำลังดูถ่ายทอดสดอยู่ ต่างก็สงสัยในเรื่องนี้เป็นอย่างยิ่ง”