คณะคณิตศาสตร์ ภายในห้องประชุมใหญ่
ลู่หว่างโยวกำลังสอนจ้าวเทียนกับพวกอยู่ จู่ ๆ ก็เหลือบไปเห็นเฉินเต้าหมิงกับซูโม่ที่หน้าประตู และเหยียนจิ่วซีที่อยู่ข้างหลังซูโม่
เธอพูดกับทุกคนว่า "พักก่อนนะ เดี๋ยวค่อยสอนต่อ"
พูดจบก็เดินมาที่ประตู
"ศาสตราจารย์เฉิน"
ลู่หว่างโยวพยักหน้าให้เฉินเต้าหมิง แล้วสายตาก็จับอยู่ที่ซูโม่กับเหยียนจิ่วซี
"สองคนนี้โผล่หัวมาสักที นึกว่าจะคลอดลูกอยู่บ้านก่อนค่อยออกมาโชว์ตัวซะอีก"
เหยียนจิ่วซีหน้าแดงซ่าน "พี่หว่างโยว พูดอะไรน่ะ!"
ซูโม่ยักไหล่แบบไม่ยี่หระ "ที่จริงผมก็คิดแบบนั้นแหละ แต่เสี่ยวซีไม่ยอมร่วมมือด้วยนี่นา"
"ซี้ด—"
พูดจบก็รู้สึกถึงความเจ็บจี๊ดที่เอว สูดปากซี๊ดอย่างห้ามไม่อยู่
เหยียนจิ่วซีหันไปค้อนเขา ริมฝีปากแดงขยับเบา ๆ "พูดเพ้อเจ้ออะไร?"
"ล้อเล่นน่า ล้อเล่น..."
ซูโม่หัวเราะแห้ง ๆ แล้วหุบปากอย่างว่าง่าย
"สมเป็นคุณหนูเหยียนเลย จัดการหัวหน้าได้อยู่หมัด!"
คนยังไม่มา เสียงมาก่อน
จ้าวเทียนกับพวกอันหรานเดินเข้ามา หวังเย่เบียดเข้าไปใกล้ซูโม่ ทำตาปริบ ๆ พูดว่า "หัวหน้า ร่างกายฟื้นฟูเป็นไงบ้าง?"
ซูโม่ยิ้มบาง ๆ "ลองดูมั้ยล่ะ อนุญาตให้แก จ้าวเทียน กับเสี่ยวชวนสามคนรุมได้เลย"
"ไม่ดีกว่า ไม่ดีกว่า" หวังเย่ยิ้มเจื่อน ๆ
เฉินเต้าหมิงเห็นแบบนั้นจึงพูดกับซูโม่ว่า "พวกหนุ่ม ๆ คุยกันไปก่อนนะ ฉันจะไปตามคณบดีกับคนอื่น"