หลังกินข้าวเสร็จ ทั้งห้าคนก็ขับรถมาถึงโรงภาพยนตร์
พอมาถึงโรงภาพยนตร์ ก็เห็นว่าหน้าทางเข้าเต็มไปด้วยผู้คน เบียดกันจนแทบขยับไม่ได้
โชคดีที่แม่ของเหยียนเตรียมการไว้ล่วงหน้าแล้ว ก่อนออกมาก็ติดต่อผู้รับผิดชอบโรงภาพยนตร์ไว้เรียบร้อย พอผู้รับผิดชอบรู้ว่าซูโม่จะมาดูหนัง ก็จงใจสำรองห้องฉายขนาดเล็กไว้ให้
ทั้งห้าคนเข้าทางประตูหลังโรงภาพยนตร์ จึงผ่านเข้ามาได้อย่างราบรื่น
“เฮ้อ——”
เหยียนจิ่วซีตบหน้าอกตัวเอง “ตกใจหมดเลย คนเยอะเกินไปแล้วนะ!”
“ปกติ”
แม่ของเหยียนมองลูกสาว พลางยิ้มบาง ๆ “มีเรื่องหนึ่งที่พวกเธอไม่รู้จะบอกให้ เพื่อสนับสนุนเสี่ยวโม่ โรงภาพยนตร์ทุกแห่งในหลินไห่จะฉาย ‘ดาบของม่อซิ่วหราน’ ทั้งหมดตลอดสามวัน ระดับนี้ยังไม่เคยเกิดขึ้นในประเทศมาก่อนเลยนะ”
“ว้าว!”
เหยียนจิ่วซีเบิกตากว้าง ร้องอุทาน “นี่...สุดยอดเกินไปแล้ว!”
ซูโม่ไม่ได้มีปฏิกิริยามากนักกับเรื่องนี้ เป็นไปตามคาด น่าจะเป็นกลไกของหลินไห่ที่จัดการไว้ สองปีมานี้ เพราะเขาผงาดขึ้นมา หลินไห่จึงได้รับการดูแลเป็นพิเศษจากประเทศชาติ ความเร็วในการพัฒนาราวกับโกง
เฉากวงเทา หัวหน้ากลไกหลินไห่ อยากพบซูโม่มาตลอด แต่เขาปฏิเสธไปทุกครั้ง
เพราะซูโม่รู้ว่า ต่อให้ได้พบกันก็คงแค่พูดจาตามมารยาทเท่านั้น
จะพบหรือไม่พบก็ไม่สำคัญ
คราวนี้เฉากวงเทาคงสบโอกาสเข้าแล้ว น่าจะอยากใช้วิธีนี้แสดงความขอบคุณซูโม่สักหน่อย
“แน่นอนอยู่แล้ว”