"อ๊า——"
"เจ็บ เจ็บ เจ็บ..."
ในห้องวิจัย ซูโม่สัมผัสความเจ็บที่ใบหู ถึงกับร้องโอดครวญ "สาวเอ๊ย จะฆ่าสามีให้ตายหรือไง?"
"ก็แค่ถามว่าเธอใส่ไซส์อะไร... โอ๊ย ผิดแล้ว ผิดแล้ว ไม่ถามก็ได้!"
"หึ!"
เหยียนจิ่วซีหน้าแดงระเรื่อ ฮึดฮัด "เรื่องแบบนี้ถามส่งๆ ได้ด้วยเหรอ?"
ถึงปากจะว่า แต่ก็ปล่อยมือ
ซูโม่คลึงหูป้อยๆ ทำหน้าทะเล้นกอดเหยียนจิ่วซี "เสี่ยวซี เราก็ผัวเก่าเมียแก่กันแล้ว อย่าอายไปหน่อยเลยน่า!"
"ใครผัวเก่าเมียแก่กับแกยะ?"
เหยียนจิ่วซีแหวเบาๆ เสียงนุ่มนิ่ม "เรายังไม่ได้แต่งงานเลยนะ คิดอะไรอยู่ทุกวัน?"
"นั่นแหละ ใกล้แล้ว!"
ซูโม่ทำหน้าเอาจริงเอาจัง "รอให้ผมคว้าเหรียญทองในงานกีฬาให้ได้สิบเหรียญแล้ว เราก็เรียนจบก่อนเวลาได้ ตอนนั้น ไม่ว่ายังไงผมก็ไม่ทำอะไรหรอก จับเธอแต่งเข้าบ้านก่อนค่อยว่า"
"ตอนนั้นไม่มีเวลาให้เธอค่อยๆ ปรับตัวหรอกนะ นี่ก็เพื่อให้เธอชินกับชีวิตหลังแต่งงานไว้ก่อนไงล่ะ!"
"เสี่ยวซี ผมหวังดีกับเธอจริงๆ เลยนะ!"
ได้ฟังที่ซูโม่ว่า เหยียนจิ่วซีก็โดนตีเนียนหลอกให้งงสำเร็จ "งั้นเหรอ?"
เธอรู้สึกมีอะไรแปลกๆ แต่ก็นึกไม่ออก
แต่พอได้ยินซูโม่จะแต่งเธอเข้าบ้าน ก็อดยิ้มหวานไม่ได้
เธอก็เฝ้ารอวันนั้นเหมือนกัน
"แน่นอน!"
ซูโม่หัวเราะหึๆ "พอเรียนจบแล้ว เราก็เอาบ้านที่ซื้อคราวก่อนไปตกแต่ง แล้วก็เตรียมงานแต่งได้เลย"